*  *  *

მარტოდ მყოფი თვით სიყვარული
მეძახის შენთან,
ლურსმნებით ხელში მათრევს სამყარო,
როგორც წამებულს
და კალატოზებს მიგზავნის ხალხი,
დასამიწებლად მიმეტებს ბედი -
მაქრობს ანთებულს...

ბობოქარ გმირთა სულებით მკერდში
თავისუფლების სურნელოვან გზას
გავივლი ჩუმად - ვითარცა სიო,
დაითესება სიტყვათა კონა
და დასრულდება წამებულთა გზა...

დრო მხოლოდ მოვა... თქვენთანაც მოვა...
წვიმა და ცრემლი,
ჩემგან კი თოვა...
ჩემგან კი თოვა

7/7/2007

(კითხულობს ავტორი)