ღამეს მივყვები მთვარიან გზას, ვეტრფი ბუნებას,
ცივი სიო ქრის და კვლავ ვფიქრობ შენს დაბრუნებას,
ვერავინ, ვეღარ გაპატიებს გაუცხოებას
შენს მოლოდინში, შენს სახელზე ვერწყმი ცდუნებას.
შენს ცხოვრებაზე ავამღერებ მე მელოდიას,
შენს სიყვარულზე მე გადმოვცლი გრძნობის ფიალას,
შენს მიუსაფარ სულს შევთხოვდი მე პატიებას,
მეპატიება მე შენს მიმართ გაორგულებაც.
ლექს ვწერ შენს ფიქრებში უარყოფილი
შენი აჩრდილის მომლოდინე ღამენათევი,
მთვარე ანათებს ვარსკვლავების შუქი ანთია
ამ მოლოდინმა ეს გრძნობებიც შემომახია.
რომ არ გავგიჯდე, წვიმის წვეთით მინდა ვიტირო
აბორგებული სული შენთვის რად მიჩუქნია
შემოცვეთილი გულის დარდი ისევ მომაწვა,
დაფლეთილ გრძნობის და დარდების დიდო ნათლია.