უბრალოდ ასე  ზამთარია, თებერვლის შვიდი,
საათის დილა იყო როგორც ფეხსაცმლის ენა,
იყო ბალახის დასასრული - ქარაფის კიდე,
იყავი შენ და არასოდეს არ იყო შენი.

ათი, ცხრა, რვა და ასე ნელა ჩავედი ერთთან,
სუსხი, მიწამდე დაიხარა ქუჩაში ნაძვი,
გუშინწინიდან ზამთარს ისე გაუჩნდა კეთრი,
თითქოს ზამთარი საუკუნის კუბოში ჩაწვა.

თითქოს ასეა მუდამ,
იბადები და კვდები,
როგორც მელიის კუდი,
ვიღაცის კედელს ება.

სხეულს იმაზე იაფად (ვიდრე ღირს) ყიდი,
სურვილისამებრ, საკუთარ სულსაც არცხვენ,
იყო ბალახის დასასრული - ქარაფის კიდე,
იყავი შენ და შენიდან კი მე უფრო მარცხნივ.