არ ვიცი რატომ გადავწყვიტე კიდევ დავწერო,
ისიც არ ვიცი რატომ ვწერდი უწინ სხვა ლექსებს,
იქნებ მინდა რომ ჩემი ცხოვრება ასე აღვწერო,
ან იქნებ მივხვდი,რომ უბრალოდ უკალმოდ ვერ ვძლებ.


ან შეიძლება ვერ ვუღალატე მეგობრებს ჩემსას,
ჩემი მუზა და ჩემი ღვთაება ისევ თქვენახართ,
მე არ ვტრაბახობ ან სიფხიზლეში უბრალოდ ვერ ვთქვა,
მაგრამ ყოველთვის მემეტება, მე თქვენ მიყვარხართ.

დღეს დიდი დღეა და მომლოცველიც არამყავს არსად,
მე ხომ თქვენი ვარ მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები რატომ,
მე ხომ მიყვარხართ და მჭირდებით დღეს თუნდაც ამ წამს,
მე ხომ მიყვარხართ რომ ასე გიჟსაც არ მტოვებთ მარტო.