ახალგაზრდა ვიყავი,
ჯერ კიდევ ხარბად ვყარდი თაფლისა
და შეუცნობელი თავისუფლების სუნად.
მიწა ვიყავი, მიწა,
ზედ ამოსული მაღალი ხეების რიგი,
მდინარე, ზღვა
და უამრავი თევზი ვიყავი ამ ზღვაში.
ჩემს შიგნით, ღრმად ყურში
თავსა და თირკმელებში
მოძრაობდა მთელი სამყარო,
ეს დაუსრულებელი
და მზესავით ცხელი სიცოცხლის ბურთი.
ახლა კი, ოთხმოც წელს მიტანილი,
ბებერი და მახინჯი,
ჩემი ძველი სახლის ფანჯრებიდან
ჩუმად და სირცხვილის საუცხოო გრძნობით ატანილი,
ძლივას ვაყოლებ თვალს
ცელქი, საზიზღარი
და ლამაზი ბავშვების სილაში თამაშს
და ვხვდები:
რომ სახლი კი არა,
ანდა ქალაქი და სიმღერა კი არა,
უბრალოდ, ყუთი ვარ მე, ყუთი,
მღრღნელი მწერების ბუდე
და სიკვდილის სამალავი.