შხაპის ქვეშ დგანან ხეები;
დგას გაზაფხულის სიგრილე...
ხეთა საამო რხევები,
შენს თმასთან გავაიგივე.

მოქრის ქაფქაფა მდინარე,
– აცისარტყელდნენ შხეფები,
გემუდარები: თქვი რამე!
– ბაგეზე შემოგებებით,

რომ ეს მდინარე გავხიდო
ამ ხეთა ნაზი რხევებით,
ჩემო შხაპუნა ამინდო;
მორთულო მრავალფერებით.

ხეთა გრძელ რიგებს მოვყავარ
მდინარის საზანდარებით,
სადღაც შუაში ორყანას,
ვერთქმული დანაბარები.