საქანელაზე ქანაობდა ჩემი ბავშვობა,
კულისებს მიღმა ჩუმად მდგარი ფერებს ვითვლიდი,
სადღაც შორიდან რამპის შუქი თითქოს მაკრთობდა
წარსულის ლანდთან მონატრებით ახლოს მივფრინდი.

ვეზიდებოდი შორეთიდან გარდასულ დღეებს,
ლურჯი კადრებით დავიწყებულს, ცრემლი მათბობდა
ჩუმი ხმაურით ყურს ვუგდებდი ქარიან ბგერებს,
ახლა დავბრუნდი და ტკივილიც სწრაფად გამშორდა.

სევდისფერ ღიმილს ავაფარე ყალბი ნიღაბი
ცხოვრების სცენა მიძინებულ გრძნობებს აშიშვლებს,
სარეცხის თოკზე ტკივილები ერთად მივაბი
და ვუყურებდი ჩუმად როგორ დგამდა ნაბიჯებს.

საქანელაზე ქანაობდა ჩემი ბავშვობა,
კულისებს მიღმა ჩუმად მდგარი ფერებს ვითვლიდი,
სადღაც შორიდან რამპის შუქი ისევ მაკრთობდა,
წარსულის ლანდთან მონატრებით ახლოს მივფრინდი.