ბებიას სახლთან ძალიან ახლოს მაღაზია აქვს , მარიამს როცა თავისუფალი დრო აქვს , ყოველთვის გარბის ბებიასთან დასახმარებლად ..  მარიამს ძალიან უყავრს ადმაიენებზე დაკვირვება , ბებიას დახმარება კი შანსს აძლევს ადამიანები კარგად შეისწავლოს .. მაგრამ ხშირად ის გულდაწყვეტილი ბრუნდება ხოლმე სახლში . პატარა გოგონა , ადამიანებს ძალიან ადვილად ენდობა , მას ღმად სჯერა მათი და ჯერ კიდევ არ უნდა იმის დაჯერება , რომ ადმაიანობა ნელ–ნელა ხელიდან ეცლება კაცობრიობას . მარიამს თითოეული კლიენტი , რომელიც ხშირად მოდის მასთან კარგად ყავს შესწავლილი . ხშირად ბრაზდება ხოლმე როცა ხედავს სრულიად უტიფარ მამაკცებს , რომლებიც საწყალ ბებიას რომელსაც მხოლოდ ჯოხით შეუძლია სიარული , 10 კგიან საზამთროს ააწონინებენ და იმას კიარ ფიქრობენ , რომ მანქანიდან გადმოვიდნენ და მოხუცს ხელი მიახმარონ .. არაფერიც , ის ხომ შენზე წინ დგას . ის მყიდველია , მყიდველი რომელიც ფულს ფიხდის , რომ იარსებო ! შენ ? შენ გამყიდველი ხარ ! გამყიდველი რომელიც , იყინები ზამთარში , სიცხისგან სულს ღაფავ სიცხეში და მაინც წელებზე ფეხს იდგამ , რომ შენს ოჯახს არ გაუჭირდეს და დაეხმარო . შენ მისგან გასვავებით დაბალ პლანზე დგახარ . ხალხს უჭირს იმის გაცნობიერება , რომ არ აქვს მნიშვნელობა შენ " ჯიპში " ზიხარ თუ " ბაზარში ვაჭრობ "  , შენ შეგქმნა ღმერთმა ! ღმერთმს ყველა ადამიანი ერთნაირად უყავრს ღარიბიც და მდიდარიც . ყველა ადამიანია . სწორად ეს ეწადა მარიამს , რომ ეს აზრი ყველა ადამიანში დაენერგა . გოგონას ადამიანები იმდენად გაცვითნობიერებული ჰყავდა , ხშირად ის მხოლოდ ტვალების მიხედვით აფასებდა . ძალიან უყავრდა ყველას თვალები .. განსაკუთრებით იმ ადამინის თვალები ,რომლებმაც ვრე გაუძლეს ცხორვების სასტიკ შემოტევას და  ახლა მხოლოდ ისღა დარჩენიათ დახმარება მათ სთხოვონ ვისაც ძალუძს გაუძლოს ამ ცხოვრების მწარე რეალობას .
ერთხელ მარიამი ბებიასთან ერთად მაღაზიაში იჯდა და ადამიანებზე ესაუბრებოდა .
–      ბებია , შეგიძლია ენდო უცნობს ?
–    ეჰ შვილო , მიხუედავად იმისა , რომ ბევრჯერ გაუცრუებიათ მათ იმდები ჩემთვის მე მაინც არ შემიძლია თვალი ავარიდო ადამიანს , რომელიც შენგან მცირე ოდენ თანხად ან თუნდაც საჭმელს მოითხოვს და იფიცება , რომ ყვეალფერს ბოლო ცენტამდე დაგიბრუნებს .
–    ისინი გეცოდებიან ?
–    მებრალებიან ჩემო გოგო .. უფალი ზეხიდან იყურება . ჩვენ ვეხმარებით , რაც მთავარია . დანარჩენი თუ როგორ მოიქცევიან ისინი ეს უკვე მათ სინდისზეა . 
ამ დროს მაღაზიაში ორი კაცი შემოვიდა , ერთს მეორე თითქმის ხელში ეკავა .
– ქალბატონო აქ უფროსი თქვენ ხართ ?  ენის ბორძიკით უთხრა კაცმა ბებიას .
–    გისმენთ
–  ძალიან გთხოვთ ხვალამდე ერთი ნესვი გამატანეთ და ხვალვე ფულკს მოგიტანთ .. გეხვეწებით არ დაიზაროთ , და აი გეფიცებით .. აღარ დაამთავრებინა ბებიამ გააწყვეტინა სიტყვა
–    თავიდან ყვეალ ეგრე იფიცებს ბოლოს კი ყველა თავს იფუჭებს .
–    ქალბატონო გეკადრებათ ? მაგის კაცი ვარ ეხლა მე ერტი ნესვის გულისთვის თავი შევირცხვინო ?
ოჰ , რა საოცარი თვალები აქვს . გაიფიქრა მარიმ .. კეთილი , საწყალი აი ზუსტად ისეტი როგორიც გულკეთილ ადამინებს , აი ზუსტად ისეთი როგორიც იმ ხალხს ვინც ცხოვრების სისასტიკეს ვერ გაუზლო და დახმარებს სხვას თხოვს , აგრძელებდა მარიამი . უცბად მანამ ცრემლით სავსე თვალები მიაბრყო ბებიას , რომელსაც უვკე ისე აუცუყდა გული ამ სცენის ყურებით , რომ სადაც იყო ყვეალ ნესვს გაატანდა .
– ბებია  .. მიეცი მას ნესვი . მე ავურჩევ .
– მიდი ..
– მაადლობა პატარა გოგო , აი იცი სახლში შენნაირრი პატარა გოგო მელოდება , რომელსაც ისე გაეხარდება ... აცახცახდა ხმა მამაკაცს .
– ხოდა წაუღეთ .  მე მჯერა თქვენი სიტყვის , უფრო სწორედ თქვენი თვალებს ვენდობი .
მარიამმა ნესვი აარჩია და მამაკცს გაუწოდა . კაცმა ტვალებით მადლობა გადაუხადა და გზას გაუდგა მეოგბართან ერთად .
– ბებია რატომ არ შეიძლება , რომ ასეე არ უჭირდეს ხალხს ?
–  ეჰ შვილო .. ამოიხრა ბებიამ.
მარიამს გული მოეკუმშა , გაიფიქრა რამდენი ამისთანაა და ვინიცის ეხლა სად და როგორ არიანო . თვალებზე ცრემლი მოადგა და სულმოუთქმელად ელოდებოდა გათენებას . რატომ ? მას ხომ კიდევ ერთი ადამიანის თვალებს მიენდო , ხომ უნდა დარწმუნებულიყო საკუთარ თავში , რომ თვალები არასოდეს ტყუიან . გავიდა მეორე , მესამე და მეოთხე დღეც . ბებია ყოველ დღე დაცინოდა მარიამს , არ სეიძლება ყველასი რო გჯერა , ის მე არაფერს დამკლაბდა არც გამდიდრებდა და არც გამაღარიბებდა მაგრამ შენ ცოხვრებაში ძალიან დაიჩაგრებიო , ეუცბნებოდა ბებია . მარის კი მაინც სჯეროდა . ჯეროდა რო მას რაღაც მოუვიდა, ან დაავწიყდა როცა ნაბახუსევიდან გამოვიდა .. ხომშეიძლებოდა არა ? .. აი მეხუთე დღეც მოვიდა და მარიმ დილით ადრე გავიდა ბებიასთან მოსახმარებლად . ბებიას გაეღიმა , თვალები გაუბრწყინდა და შვილიშვილს ღიმილით შეხადა .
–  რაიყო ბებო ? ისეტი გახარებული ხარ რამე რომ არ მოიგე ?  გაეცინა მარის .
–  კიმოვიგე .. ახალი გრძნობა მოვიპოვე .
–  რა გრძნობაზე საუბრობ ?
– მე ისევ მჯერა ადმაინების .
– კი მაგრამ , შენ ის არ ხარ სულ რომ მიმეორებს  " ადამინები – კი , ადამიანობა – აღარ " – ო ?
–  ის კაცი მოვიდა .
– რა მართლა ? როდის ? რაო ? სიხარულით ენას ზლივს იტრიალებდა .
–  საწყალი .. იმდენი ბოდიში მოიხადე , ბოლოს მკაცრად ვუთხარი თუარ გაჩერდები აღარ მივიღებ პატიებას თქო . თურმე ფილტვების ანთება შეხვდა . მაშინ გზასი წვიმას მოუსწრია და .. იმიტო ვერ მოდიოდა . ასე თქვა ჩემმა პატარა გოგომ , თქვენს გოგოს მადლობა სემოუთვალა და ასე თქვა ოდესმე იმედია გადახდი ამ დახმარებასო .
მარი ატირდა . არ ეგონა ასე ტუ მოხდებოდა ყვეალფერი . იმედი ხომ ბოლოსკვდება . მას ყოველთვის სჯეროდა იმ კაცის და აი მხოდა ისე რომ არ გაუცრუვდა იმედები . იმედები რომლებიც დამყარებული ქონდა უცნობზე . უცნობი .. კაცი რომელმაც არ ჩაკლა მისი ბავშვური , წრფელი და კეთილი სხედულებები ადამიანებზე , რომელსაც  წამს რომ თვალები არასოდეს ტყუიან ..



ეს ამბავი მე და ბებიას შგვემთხვა . მარიამი კი მე ვარ , რომელსაც საოცრად უყავრს ყველა და სჯერა რომ ადამიანობა ყოველთის იარსებებს კაცობრიობასი რომელი საუკუნეც არ უნდა იყოს . თვალები .. თვალები კი ჩემი სუსტი წერტილია და ალბატ ამას თქვენც მიხვდებით .. ბევრჯერ მქონია შემთხვევა , რომ ადმაიანი თვალებით სემიფასებია , ისნი ხომ ამბობენ იმას რასაც ვერ ამბობს ენა .. არც შევმცდარვარ კიდეც  მომავალში , რომ ისინი ავირჩიე .. გმადლობთ ყველას ვინც გაეცნო ან თუნდაც არ გაეცნო ამ ჩანაწერს .. <3 კეთილი სურვილებით , მარიამი !