რომ მოგიკვდიები ალბათ შენს გულში
მაშინ იფეთქებს დარდი, იარა,
გათოშილ სახეს მწუხრის ფერები
დაეფინება ცრემლის ნიაღვრად.

ვეღარ დაითვლი ჩემს გულის ძგერას
რომც ჩამეხუტო თუნდაც ხელახლა
ნაღვლიან თვალებს  ვერ დავუხვედრებ
ნუგეშად გამთბარ ღიმილს ვეღარსად.

გათოშილ ხელებს ვეღარ შემითბობ,
როგორაც უწინ მცივანს მიყვარდა
მოგეკვრებოდი კანკალით ფრთხილად
და ვჩურჩულებდი ჩუმად მიყვარხარ.

ახლა ვეღარც ხმას გაიგებ ჩემსას
ათასჯერ მკვდარი  ვკვდები ხელახლა,
მოგენატრები ალბათ როდისმე,
მაგრამ ვერასდროს ვერსად ვერ მნახავ.

მარტო დავრჩები კუბოს ფიცრებთან
ჩამომიბნელებს მზის სხივს სუდარა
დავემგვანები შენგან მკვდარ იმედს
და საბოლოოდ მიწა დამფარავს.