ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: გვანტსულა
ჟანრი: პროზა
6 დეკემბერი, 2008


მე ახალგაზრდა უნდა მოვკვდე (წაიკითხეთ და მიპასუხეთ)

აღმოვაჩინე საკუთარი თავი და გავიქეცი...
ბევრი თვალი მიყურებს და ბევრი ელის ჩემგან რაიმეს, რაიმე ახალს, კარგს, სასიამოვნოს, მათთვის გამოსადეგარს... არავინ ფიქრობს იმაზე, თუ რა მსურს მე..
რა მინდა მე?! ეს ხომ ყველა ადამიანს დაუსვამს თავის დროზე საკუთარი თავისათვის.. მე რატომღაც მათგან განსხვავებული ვარ ალბათ და არასდროს მიკითხავს ეს სტანდარტული ტვინის საჭყლეტი რაღაც... მქონდა ყოველთვის მიზანი და დიდი თუ პატარა გაჭირვებით მაინც ვაღწევდი მას. ჰოდა ახლაც მივაღწიე, მშვენივრად მიდის ყველაფერი! ნუ მთლად ყველაფერი არა, მაგრამ მაინც შეიძლება ითქვას, რომ ბედნიერაბასა და უბედურებას შუა ვარ გამოკიდული. არა მთლად შუაშიც არ ვარ, ცოტა გვერდით ვიხრები და თუ რომელ გვერდზე, ეს უკვე თქვენ განსაჯეთ..
რაც თავი მახსოვს, სულ მეშინოდა ამ საზიზღარი ტკივილის. პატარაობისას ხან წავიქცეოდი, ხან რაღაცას გავიკაწრავდი (არა, ცელქი არასდროს ვყოილვარ, წყნარი საყვარელი ბაია ვიყავი) და მუდამდღე მეშინოდა თავს რამე არ ავუტეხო მეთქი. ხეზე არასდროს ავსულვარ, არ დავრბოდი (სწრაფი ნაბიჯების ხმა მეუბნებოდა ახლა უნდა წაიქცეო და..), მწერების, ქვეწარმავლების და ეგეთი რაღაცეების კიდე ჩემი დღე და მოსწრება შიშები და რისხვები და კანკალები მაქვს. მოკლედ რა ადამიანი ვარ და რა მიყვარს ცხოვრებაში ვერ გავიგე.
სამაგიეროდ, მე მაქვს ჩემი მიზანი, რომელიც სხვათაშორის ძალიან ბევრს არც ეხამუშება, სახეზე ცივი ღიმილი ეფინება (ვითომდა ზრდილობის გამო) და საუბრის თემა იცვლება..
თანდათან მეც ვიხვეწები. ვცვლი წარმოდგენებს ამა თუ იმ საკითხზე, მუსიკაზე, კინოზე, ადამიანებზე, რელიგიებზე.. აი მაგალითად დღეს ბუდისტებთან ვიყავი. ჰო, ჰო, ბუდისტებთან. მე ტორესა და ლუბა. არა განა ბუდისტები ვართ და ღმერთი არ გვწამს?! უბრალოდ კარგია როცა რაღაც ახალს იგებ მე კიდე ამ ბოლო დროს ისე ვარ მოწყურებული რაღაცის სწავლას და გაგებას, რომ სატანამ რომ დამიძახოს მოდი ლექციას ვატარებ ჯოჯოხეთის ცეცხლზეო, შეიძლება იქაც მივიდე - რა იცი რა ხდება, რაც მეტი იცი, მით უფრო კარგია შენთვის. არა ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ რასაცვიგებ, ანუ ეგრეთ წოდებულად ვსწავლობ, ეგრევე მავიწყდება და მაინც ისეთვე ვრჩები, როგორიც მის გაგებამდე ვიყავი.
შედეგი ერთია - მაინც ყველა მოვკვდებით!
ააახ... ისე კაია რაააა... აბა რა ჯობია რო მიდიხარ შენი მოტოთი სადღაც კოკაინის კაიფში და ქვეყანაზე რომ არ არის ადამიანი, რომელიც არ გიყვარს?! არა რაა.. მაგარია ცხოვრება. ცოტა ხნით მაინც ღირს! ოღონდ აუცილებლად ახალგაზრდა უნდა მოკვდე! ეს სიცოცხლის აუცილებელი პირობაა. აბა რომ დავბერდები და არაფრის თავი არ მექნება, მერე რაღად მინდა სიცოცხლე?! ან შვილები რომ მეყოლება იუკვე! ოი, ოი, ოი! შვილებზე უნდა იფიქრო სად არიან, რას აკეთებენ, უნდა ურეკო ესა ქნა, ისა ქნა.. მერე საკუთარი თავისთვის დრო? მერე ჩემი მუსიკა? მერე ჩემი ფილმები? არა! მე აუცილებლად ახალგაზრდა უნდა მოვკვდე! აი მაშინ უნდა მოვკვდე, როცა არაფრის თავი აღარ მექნება, როცა ვეღარც დავუკრავ და ვეღარც გადავიღებ. ჰო, და კიდე მაშინ, როცა, როცა, როცა... როცა რაა?! როცა აღარ ვეყვარები! კი მაგრამ, ვის? ეგ აღარ ვიცი, მაგრამ თუ ვილები მყავს, ე.ი. გავთხოვდი და თუ გავთხოვდი ე.ი. ვუყვარვარ, მაგრამ მე თუ უკვე შვილები მყავს, ანუ თუ უკვე გათხოვილი ვარ, მაშინ ხომ ცხოვრება აბსოლუტურად ერთფეროვანია?! ქმარი ღალატობს, ცოლი თვალს ხუჭავს ბავშვების გულისთვის... არა, მე აუცილებლად ახალგაზრდა უნდა მოვკვდე და იმ ქმარ-შვილს უტეხია კისერი! ვოტ! აი ესაა ჩემი გადაწყვეტილება. აბა მე თუ ცუდად ვიგრძენი თავი, მე თუ მარტო ვიყავი, მე თუ ვერ გადავიღე, მე თუ ვერ დავუკარი, რად მინდა ან ქმარი, ან შვილი? ეგრე ხომ ეხლაც ვარ - ყველაფრის გარეშე!
არა, მე აუციოლებლად მალე უნდა მოვკვდე! თორემ მერე საკუთარ საცოდაობას სარკეში ვერ ვუყურებ! ხმ! სარკეში! სარკეში ეხლაც კი არ ვიყურები და მერე ხომ საერთოდ. არა კი ვიყურები, მაგრამ გოგოებივით არა, ტონალებს რომ ითხიპნიან სახეზე და დეკოლტეს ისწორებენ. ოოოო, აარა! ღმერთმა დამიფაროს, მე რომ გოგო ვიყო! არა, გოგო კი ვარ, მაგრამ მაინც გოგო რომ ვიყო, ამ სიტყვის სტანდატრული გაგებით!
მოკლედ, გადაწყდა, რომ მე მალე უნდა მოვკვდე. უფრო სწორად, მე ახალგაზრდა უნდა მოვკვდე, რათა საკუთარ თავთან მართალი ვიყო.
აი, ხალხნო დაჯამაათნო! ასეთი ადვილია ცხოვრება. ვგეგმავ ჩემს ბავშვობას, მოზრდილობას (თუ ახლა teenager-ობას ეძახიან ხო მაგას?), ვგეგმავ კარიერას, პირად ცხოვრებას, ქმარ-შვილის ბედ-იღბალს და რაც მთავარია საკუთარ დაკრძალვას!
და ახლა გეკითხებით მე თქვენ - რომელი სიტყვისაკენ უფრო ვიხრები, ბედნიერი ვრ მე, თუ უბედური? ეს თვითონ განსაჯეთ...

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები