მოდით მომაკერეთ ლანძღვა არშიებად,
ვგრძნობ, რომ ამ ბრძოლაში ღამეს შევაკვდები,
ნავით გაგრილებულ გრძნობებს ვაცილებ და
თითქოს ჩემებურად ისევ მენატრები.

როგორც მორყეული ქარით იალქანი,
მზისგან გაცრეცილი აფრა გადამაგდეს,
ჯერ არ ჩადენილი ცოდვაც დამითვალეს,
ვხედავ გაღიმებაც მწარედ დამამადლეს.

დღეს ხომ არც ღამეა ჩემებრ სევდიანი,
ბოთლი მომაწოდეთ! დარდმა გამახელა.
ლოყას მომდინარი ცრემლიც შევიცანი,
წვიმის ამბორივით სულ რომ დამასველა.

ღამევ შენ გგონია მართლა მეჯავრები
ან კი ქვეყანაზე ვინმე მეზიზღება ?!
მიყვარს ერთადერთი შენ რომ მესარჩლები
მთვარეც გახუნებულ გრძნობებს ეზიდება.

ტალახს თუ მიმიზნებ იქნებ ისეც მოხდეს
ხელი დაგესვაროს მე კი ამაცილო...
ღამეს მე და მთვარე შევრჩით პოეტებად
ვწუხვარ, ვიკეტებით , უნდა გაგაცილო...