რა უმწეოა შენი სხეული ამ კედლებზე,
ანდა ეს სისხლი:
მძიმედ რომ გცვივა ფეხის თითებიდან იატაკამდე.
ვხედავ, აღარც შენი თვალებიდან მოისმის ტალღების ხმაური,
სადაა ნეტავ ახლა შენი ღმერთი?!
რომლის ბინძური მიზნებისთვისაც,
პოულობდი მოკლე სასიცოცხლო ხაზებს ჩემივე ხილვებში
და მაფურთხებდი,
ისევე როგორც დღეს შენს რელიგიას.
სადაა ნეტავ ახლა შენი ღმერთი,
რომელმაც საკუთარ შვილებს ქვები დაუყარა საკენკად
და გაქრა იქამდე,
სადამდეც უკვე ათასი წელია ვეღარ აღწევს გაცვეთილი თქვენი ლოცვები.
ნუ მიენდობი ბრმად, მას ვინც არასდროს გინახავს.
ნურც მაგ დაღლილ ხელებს მიიტან
შედედებული ცოდვებით ამოვსებულ ყურებთან
და თეთრ სითხესთან ერთად, პირში ჩაგუბებულ ემოციებს,
ნურავის გაუმხელ, თუნდაც ძილის დროს,
უბრალოდ ღრმა ამოსუნთქვებით გადააცვი ყველა ის სიტყვა,
რომელიც აქამდე არ გითქვამს:
გადააცვი შენს თავზე დაკიდულ ცხელ ნათურებს,
რომ შენმა არშემდგარმა შვილებმა,
უფრო სხვა ფერებით იმოძრაონ ამ ოთახში
და არა შენსავით, ცივად, უემოციოდ.
ამ წასვლით დაგმე შენი ღმერთი, ის სუსტია!
როგორც კაპილარები შენს მოგრძო ყელზე
და როგორც ყვირილში დუმილი.
ოჰ, ნეტავ განახა,
რა უმწეოა ახლა შენი ღმერთი,
ამ კედლებზე, შენთან ერთად გაკრული.