მე ცოდვიანი დავიბადე. სულ მეშინოდა, რომ ამის გამო პასუხი მომეთხოვებოდა, მაგრამ თვითონ ღმერთმა დამაყოლა ეს ცოდვა და ვისღა უნდა მოეთხოვა პასუხი, ვერ ვხვდებოდი.
უცნაური ბავშვი ვიყავი. რომ წამოვიზარდე, დედა მეუბნებოდა, ცხრა თვისას ლექსების თქმა შეგეძლოო. ბავშვობაში მჯეროდა და მიკვირდა, ახლა მეცნება ამაზე, მაგრამ ალბათ ასეც იყო, რატომ უნდა მატყუებდეს. ისე, ახლაც მიკვირს. ალბათ იქედანვე გამომყვა პოეზიის სიყვარული. მიუხედავად იმისა, რომ ლექსებს ვერ ვწერ. ერთი-ორჯერ დავწერე სკოლის პერიოდში რაღაც, როცა საშინლად ვიყავი შეყვარებული, ჩემზე საკმაოდ უფროსი ასაკის მამაკაცზე. ახლა ამაზეც მეცინება. ლექსის წერის ნიჭი არ მოუცია ღმერთს, სამაგიეროდ სხვა რამ მაქვს თანდაყოლილი, მოუნანიებელი. ოღონდ ამ ცოდვა სხეულით ვატარებ და არა სულით, სამაგიეროდ, ზოგჯერ სულიერ ცოდვებზე უფრო მძიმეა. ქუჩაში რომ მივდივარ, ზოგჯერ ისე მიმძიმდება მუხლები, მგონია, მთელი ცოდვები ფეხისგულებისკენ მიიწევენ, რომ თითებიდან გარეთ გააღწიონ. სისულელეაო, იტყვით…
ისე, სისულელეები ჩემი სტიქიაა. მაგალითად, ზოგჯერ ვფიქრობ, სახლიდან წამოვიდე და სადმე, მიტოვებულ ქოხში, ან სულაც ხიდის ქვეშ ვიცხოვრო. მერე მახსენდება, რომ ქალი ვარ და ძალიან შეუფერებელი საქციელი იქნება ჩემთვის. ამ დროს ვნატრობ კაცი ვიყო, თან მხატვარი, ან პოეტი. არა, ორივე ერთად სჯობს. ერთადერთი, რაც ვიცი, ასე რომ ყოფილიყო, სულ წვერგაუპარსავი ვივლიდი და მხოლოდ ხელოვნებით ვისუნთქებდი. ახლა კი ჩვეულებრივი ქალი ვარ. არა, ჩვეულებრივი არა, ვერ ვიტან ამ სიტყვას. არადა, ხშირად მინატრია, ასეთი ვყოფილიყავი. ჩემი ცოდვა კი არასდროს მაძლევდა ამის საშუალებას, და კაცმა რომ თქვას, არც ჩემი ხასიათი.
აი, ისევ ამტკივდა მუხლები. ასეთი სუსტი ფეხები რომ გაქვს, იმის ბრალიაო, მეუბნებიან. დედა სულ საჭმელს მაძალებს. მაგრამ ვერ ვიტან ჭამას, არც ძილი მიყვარს, ყველაზე უაზრო გამოგონებაა-მეთქი, ვამბობ და მერე, ღამენათევობის გამო თავბრუსხვევა და სისუსტე მთელი დღე გამყვება-ხოლმე.
სულ რაღაცაზე ვფიქრობ. ბავშვობაში ვცნებობდი, რაიმე აპარატი გამოეგონებინათ, რითაც ფიქრის ჩაწერას შევძლებდი. ახლა საერთოდ არ მახსოვს, რაზე ვფიქრობდი მაშინ, ეს იდეა რომ გამიჩნდა. სამაგიეროდ, ზუსტად მახსოვს, რა ადგილას ვიყავი და სად მივდიოდი. იმ პერიოდში რაღაც საბავშვო სტუდიაში დავდიოდი, სხვადასხვა ქვეყნების ცეკვებს გვასწავლიდნენ, მათ შორის ესპანურსაც. ისიც არ მახსოვს, მაშინ შემიყვარდა ეს ქვეყანა, თავისი ხალხით, კულტურით, თუ მანამდეც მიყვარდა. ზოგჯერ, მგონია, რომ სულაც ჩვენი საერთო იბერიული წარმომავლობის გამოა, რომ ასე ახლოსაა ჩემთვის ესპანური ენა. ხო, მერე ენის შესწავლაც დავიწყე. ჩემი პერუელი მასწავლებლიც პოეზიის დიდი მოყვარული აღმოჩნდა და მეც ამ სიამოვნებით აღფრთოვანებული ვსწავლობდ, ხიმენესის, ბეკერის და სხვათა ლექსებს. ახლაც ზაპირად მახსოვს. არადა, საერთოდ მახსოვრობა არ მივარგა. სკოლაში ნასწავლი ქართული ლექსებიდან, რამდენიმეს თუ ვიტყვი, არადა ვსწავლობდი, მაგრამ ერთი თვალის გადავლებით და ამიტომაც მალევე მავიწყდებოდა. ჩემი სიზარმაცის ბრალია. თუმცა, დიდ საყვედურს არც ამის გამო მეუბნებოდა ვინმე და საერთოდაც, ყველგან და ყოველთვის მანებივრებდენ ბავშვობაშიც და ახლაც ასე გრძელდება. ასეთი კაფანდარა რომ ვარ ალბათ ამის ბრალიცაა, თან ჩემი გარეგნობით იხიბლება ყველა. სიგამხდრის მიუხედავად, საოცრად ქალური ფორმები გაქვსო, დაქალები მეუბნებიან-ხოლმე. ჩემი შავი, სწორი თმაც ძალიან მოსწონთ. თუმცა, მე ისე მბეზრდება ზოგჯერ, ლამისაა ძალიან მოკლედ შევიჭრა, მაგრამ არ მიყვარს, როცა ქალებს მოკლე თმა აქვთ. ეგ კი არა და, ბიჭებიც გრძელთმიანი მომწონს. ფერმკრთალ სახეზე კი ისე მკვეთრად მეტყობა მსხვილი, შინდისფერი ტუჩები, რომ ხანდახან მგონია, გამვლელი მამაკაცი მომვარდება საკოცნელად. მათ გამოხედვაში ხშირად დამიჭრია ეს სურვილი და შეურაცხყოფილად მიგრძვნია თავი. ამიტომაც, არც ტუჩის საცხს ვისვამ და საერთოდაც, კოსმეტიკა არ მიყვარს. არადა, პატარაობისას ისეტი პრანჭია ვიყავი, სარკეს ვერ მაშორებდნენ. ისე, სარკე ახლაც მიყვარს. ქალი ვარ ბოლო-ბოლო, თან ცოდვილი ქალი.
მერე რა, რომ გამომწვევად არ მაცვია. მაინც ყოველთვის ყურადღების ცენტრში ვარ, მომაბეზრებელი კომპლიმენტების კორიანტელში, რომ ამ სისადავეშია მთელი ჩემი სილამაზე. და ამ დროს ვფიქრობ, ყველაზე გამომწვევად ვიყო შეღებილი. თუმცა, რაც სხვებზეც არ მომწონს, იმას მაინც არ გავაკეთებ.
თბილისის ძველ უბანში მივდივარ და პატარა ბიჭი მხვდება, დამეხმარე დეიდას ძახილით. მერე თამამდება და გეხვეწები ლამაზოო, აყოლებს. ძალიან ლამაზი თვალები აქვს. საერთოდ, თვალები უმთავრესია ჩემთვის, როცა ადამიანს ვუყურებ. დანახვისანავე, შორიდანვე ვგრძნობ მათი თვალის ფერს და შინაარსს.
სულ მეუბნებიან ლამაზი თვალები გაქვსო და მეც ქუჩაში სიარულისას ვცდლობ ბიჭებს მზერა ავარიდო. მეშინია, ჩემი ლამაზი თვალებით უცებ არ მოიხიბლოს და არ შევუყვარდე. საერთოდ, ადვილად ვუყვადები ადამიანებს. ალბათ, ყველა ლამაზი ქალი ასეა, მაგრამ ჩემთვის სილამაზე საშინელი ტვირთია. ამის გამო უფრო უსუსური ვარ. ამდენი გაუბედურებული ადმანია ირგვლივ, გამათხოვრებულია ქვეყანა. მე კი ლამაზი ვარ და თითქოს ამაყიც ვგონივარ ამიტომ ზოგს. სინამდვილეში პირიქითაა. სილამაზე მამძიმებს. ვერ ვიტან, რომ მეუბნებიან, რა ლამაზი ხარო. თითქოს რაღაც უპირატესობაა ეს სხვების თვალში. ჰგონიათ, ჩემთვის ბევრად მარტივია ბედნიერების მიღწევაც. არადა, მე სულ იმაზე ვფიქრობ, საერთოდ არსებობს თუ არა ეს ოხერი ბედნიერება. ვფიქრობ და ამ ფიქრის მეშინია...
ახლა გამახსენდა, ერთხელ ერთ-ერთ მეტროსადგურის შესასვლელში მეგობარს რომ ველოდებოდი და ვიღაც ბიჭი მოვიდა, როგორ ხდება-ხოლმე, ჩვეულებრივ, შენი გაცნობა მინდა, მე ლევანი მქვიაო. უარი რომ მიიღო, კარგი, შენი ნებააო. მერე დააყოლა, ჭკვიანი თვალები გაქვსო. გმადლობ-მეთქი. გამეხადა ლამაზი რომ არ მითხრა. და დამამახსოვრდა მისი სახელიც. არადა, სახლიდან გამოსვლისას დედას ვუთხარი, წუხელ თითქმის არ მიძინია და რა გამოშტერებული თვალები მაქვს-მეთქი. ამიტომ გამიკვირდა ლევანის ნათქვამი და მესიამოვნა კიდც. ნორმალური, წესიერი ადამიანი ჩანდა. მე კიდევ არანორმალურები მიზიდავს. სიყვარულიც ასეთი ვიცი, არანორმალური, არაადამიანური. ამიტომაც, საკუთარი თავის მეშინია-ხოლმე. მაზოხისტი ხარო, მეგობრები მეუბნებიან, შეიძლება ასეცაა, მაგრამ მგონი, ჩვულებრივობას მაინც ეს მირჩევნია. პრინციპში, არჩევანიც არ მქონია...
ფიროსმანის ქუჩას ყოველდღე გავდივარ. აქ სულ ლადო მხვდება და მეუბნება:
მე ფიროსმანის ქუჩაზე ვცხოვრობ და ყოველ დილით ვხედავ ნიკალასო. ვიცი-მეთქი ვპასუხობ. მართლაც, რახანია ვიცი, რომ ასეა. 3-4 წლის რომ ვიყავი, სულ იმ იისფერყდიან წიგნს დავატარებდი თან, ლადოსას. ირემი რომ ეხატა. ჯერ ის ირემი მომწონდა, მერე, პირველი კლასიდან ლადოს ლექსებს და წერილებს ვკითხულობდი მასში და იქიდან ვიცოდი, ლადო რომ ნიკალას ხვდებოდა ყოვლელ დილით. მე კი ლადოს ვხვდები აქ, ვესალმები. ის თბილი, სევდიანი ღიმილით ამ სტრიქონებს ამბობს და თავს ოდნავ ძირს ხრის. მიკვირს, მე რატომ არასდროს შემხვედრია თავის ქუჩაზე ნიკალა, მაგრამ ალბათ თბილისის რომელიმე უბანშია იმ დროს და ფუნჯს უსვამს უკვდავ ტილოზე.
მერე მაზნიაშვილზე ისევ ლადო მხვდება. ძველი სახლის კედელსაა მიყრდნობილი და თავისთვის ამბობს, აქ უცხოვრია ტერენტი გრანელს, იტყვის და ჩუმად ჩაივლის მგზავრიო... ასე გრძელდება ყოველდღე და მე მრცხვენია, რომ მეც ასეთივე მგზავრი ვარ. მერე ვფიქრობ, სად იქნება ახლა ტერენტი. აბათ, აქვე, რუსული ეკლესიის ეზოშია და ანგელოზებს ელის, ან სულაც რაღაც სხვას…
მერე თვალებით ვემშვიდობები ლადოს და აბასთუმანი მახსენდება. იქაც ვნახე ერთხელ. აქ კი ყოველ დილით ვნახულობ. რამდენი რამე მაქვს მისთვის სათქმელი, მაგრამ ორიოდე სიტყვით ვიფარგლები და მერე მთელი დღე მის დუმილს ვისმენ, ყველაფრისმთქმლს.
დღესაც იგივე მეორდება.
დილით, სამსახურში მისვლამდე, მოხუცი კაცი შემხვდა. ძლივს მიათრევდა ბოთლებით სავსე ჩანთებს. ბავშვობაში სულ მინდოდა დატვირთულ მოხუცს მივხმარებოდი, მაგრამ მერიდებოდა. ახლაც მერიდება ვუთხრა საბრალოსახიან მოხუცს, რომ მინდა დავეხმარო. და მრცხვენია , რომ ლამაზი ვარ. მისი ნაოჭების მრცხვენია და ტკივილიანი სახის. მერე მიწისქვეშა გადასასვლელში რომ ელამი ქალია კედელს მიყრდნობილი, იმ ქალის მრცხვენია ჩემი ლამაზი თვალების და უსუსური არსებობის გამო. მერე კიდევ ახალგაზრდა მენაგვე ბიჭის, შორიდან რომ მიყურებს გაუბედავად. ნეტავ, სილამაზე მომაშორებინა. იქნებ შემძლებოდა, მათთვის თვალის გასწორება და ისინიც უფრო ადვილად მიხვდებობდენ, როგორ მტკივა მათი ტკივილი. თანდათან ვრწმუნდები, რომ ამგვარი ადამიანები მთხოვენ პასუხს სილამაზის გამო.
თანდაყოლილი ცოდვაა ჩემი სილამაზე, მოუნანიებელი. ღვთის მიერ ბოძებული, ან იქნებ უღმერთო.