|
მადლობთ მუხა
"მზიან ღამეში გაიცისკროვნე"-უფრო მოუხდებოდა. ძალიან მომეწონა!! ქულასაც მოვნიშნავ. :)
ძალიან კარგია, მიხეილ :)) 5
რა კარგად გამაცინეთ, ქ-ნო ნინო :) თქვენ გაიხარეთ!! საზოგადოების განათლებისთვისაც!!
აქ იმდენ სიახლეს ვიგებ თქვენგან, მეტი რომ არ შეიძლება!!
:)))))
გაიხარე თეა, დიდი მადლობა მეგობარო.
"დაილოცოს ღმერთის სახელი!'" დიდებს უფალს",
მთვრალი კაცი, კაი კაცი.
მიყვარს ავტორის გულწრფელი ლექსები.
მეტი მოცულობის მინდოდა
მშვენიერია!
ამინ!
❤️
❤️❤️
კარგი მიძღვნაა, ირაკლი.
წარმატებები, ოთარ!
"ადამიანი, რომელმაც დაწერა "დედაო ღვთისა, მზეო მარიამ", როგორ შეიძლება, რომ ღმერთმა არ შეიწყალოს..." - ილია II (2013 წ).
კათოლიკოს-პატრიარქის მიერ დაწერილი ტროპარი მისივე კურთხევით შექმნილი ხატისათვის ''საქართველოს იმედი'':
ყოვლადწმინდაო ღვთისმშობელო ქალწულო, დედუფალო ცათა და ქვეყანისაო, უზეშსთაესო ანგელოზთაო, იმედო ჩუენო, მზეო მარიამ, რომელმან ნებითა ღმრთისათა წილად-იღე ერი და მამული ჩუენი, არა დაუტეო ქუეყანა შენი, არამედ ყოველთა წმიდათა თანა მეოხგვეყავ, რათა ძემან შენმან მოგვანიჭოს მშვიდობა, ერთსულოვნება და შეუორგულებელი სიყვარული ღვთისა, მამულისა და მოყვასისა,ხოლო სულთა ჩუენთა ცხოვნება და დიდი წყალობა; შენნი ვართ! გვაცხოვნენ ჩვუენ! ამინ!
ჟანრის დაყენება მემილიონედ დამავიწყდა. საბავშვო უნდა ეწეროს.
რაღაც სმაილი დავწერე არ გეკითხებით,...
მე მომეწონა????
ძალიან საინტერესოა
რომ არ დაიბნეთ, ამ ნინომ ეს ბედუინი სადღა გამოჩხრიკაო, უცებ გაგარკვევთ:
ყველამ ვიცით, რომ მერანის - თავგანწირული მხედარის პირველწყაროთა შორის, გარდა კონკრეტული ცხოვრების რეალიისა, რომელსაც ბიძისადმი მიმოწერაში თავად პოეტი ასახელებს, იმთავითვე გა
ოიკვეთა შოთა რუსთველის ვეფხისტყაოსნიდან ავთანდილი , სახელდება ადრეთვე ადამ მიცკევიჩის “ფარისი”.
ეგ ზომითაც დიდი ლექსია, უზარმაზარი და ძალიან შთამბეჭდავი. ქართველი მკითხველი ძირითადად იცნობს კონსტანტინე ჭიჭინაძის - ასე, საუკუნე ნახევრის წინ შესრულებული თარგმანით, მაგრამ სულ მეჩვენებოდა, რომ მასში ძალიან ბევრი წყალი იყო, განსაკუთრებით დასაწყისში. ჩემი “ბედუინი” იმ ლექსის მოკლე შინაარსივით არის, მაქვს გადმოტანილი ქროლ ის ამბები, ცხენის ფეხთეთრობა, ოღონდ კოჭებამდე ,, დავუყვანე”, ძერა - შევინარჩუნე. (ბარათაშვილთან - ყორანი)
კარკადეს, იგივე ჰიბისკუსს რაც შეეხება, ჩემი საყვარელი ჩაია, ცე ვიტამინით მდიდარი, აქვეა ალუზია ედგარ პოს “ელდორადოდან”, რომლის ჩემეული თარგმანი ადრე მედო აქ.
რიტმი - მერანისა მოვარგე, დანარჩენი - მოწყენილი ადამიანის “რიფმაჩობაა”
https://www.aura.ge/101-poezia/17845-adam-mickevichi--farisi.html
ფილოსოფიური ელემენტებით გაჯერებული ლექსი.
სიყვარულიანი და კოცნიანი ლექსი.
რაღა ბევრი გავაგრძელო, ძილზე ხელი ჩავიქნიე და თავი მივეც ოცნებას, მაგრამ ოცნებაც არანაკლებ ჯიუტი აღმოჩნდა - არ იქნა და არ მეოცნებებოდა.
მაშინ კი სასოწარკვეთაში ჩავვარდი. მან ხელგაშლილად მიმიღო. ვიჯექ სასოწარკვეთაში, როგორც მგლისათვის გათხრილ ბნელ ორმოში და ველოდებოდი მგელს. მგელი, სამწუხაროდ, სასოწარკვეთაში არ ჩამოვარდნილა და მე, ღამის სიჩუმეში მოწყენილს, კვლავ არ მეოცნებებოდა და კვლავ არ მეძინებოდა.
უცებ ქუჩიდან გვიანი მგზავრის ნაბიჯის ხმა მომესმა ფილაქანზე. ჩაიარა ჩემი ფანჯრის წინ და სადღაც შორს მიილია.
მუხა საყვარელო!
აქ გათამაშებულია ძველი ანეკდოტი -
მიხო ამბობს, გუშინ ჩიტმა დამასკლინტაო და მერე ქაღალდი არ გქონდაო, - ქაღალდი?! როგო არა, მაგრამ აბა იმ ჩიტ რაღაი დავეწეოდიო,
არაა ეს დიდად ძლიერი ანეკდოტი, მაგრამ ცნობილია, რომ ძლიერი სტრესის დროს ადამიანის ფსიქიკა თავდაცვისათვის რაიმე, თუნდაც უშნო იუმორს, სისულელეს ეჭიდება.
( მაგ. ჭირისუფლებს რომ სულ არაფერზე უცებ ჰომერული სიცილი უტყდებათ)
“მე - რაო, “ პერსონაჟი რაღაც ასეთს ხომ ამბობს წინ , არა?
ძალიან ცდილობს თავი ცივად ეჭიროს, თორემ ძლიერ სტრესშია.
მონახულებული ჯარისკაცი, რაკი ხეიბარია, თუმცა ცოცხალია, მაინც უახლოესებიდან არავის ეკონტაქტება.
(ცნობილია ასეთი შემთხვევები)
ორმო საიდან -ღა გაჩნდა? და რა შუაშია?! - ეს უკვე ადვილად საცნობი ალუზიაა კლასიკიდან - ერლომ ახვლედიანის ნაწარმოებთა კრებულიდან ,, ვანო და ნიკო”. ეს ორმო - სასოწარკვეთილების ,, ორმოა”
ალუზიას ამაზე მეტად ვეღარ გავხსნიდი , ზღვარზეა, უკვე პლაგიატი გამომივიდოდა.
მოიცა, შესახსენებლად ერლომის ნაწარმოებს გადმოვიტან, ერთგან მეგულება.
https://www.aura.ge/311-proza/14895-erlom-axvlediani--vano-da-niko.html
მეთორმეტე სტრიქონი მონაკვეთიდან ერთხელ გვიან დავბრუნდი
როგორი საინტარესო ფრაზები და სიტყვებია
დედა იმისი
ისევ ლოცულობს
ქარიანში ძლივს გასაგონად:
- ღმერთო, ცოცხალი დამიბრუნეო!- ძალიან, ძალიან მომეწონა!
- გარეთ გამოსულს რაღაც ჩიტმა
ჩემს ახალთახალ,
შავ პალტოზე უხვად, რძისფრად გადმომასკლინტა.
ქაღალდი?!
მქონდა,
მაგრამ გაფრენილს, აბა, როგორ-ღა დავეწეოდი
აქ, ვერ გავიგე ჩიტთათან რა უნდოდა, პალტო არ უნდა გაეწმინდა?!
სიზმარიო-ჰო,
უკეთესი სიზმარი ეკუთვნოდა შოთა რუსთაველს!
ეს თქვენ შეგეძლო ავტორო!
ვანანო საყვარელო, ნება მომეცით, არ დაგეთანხმოთ!
ერთიანობის მაგალითი საქართველოს ხანგრძლივი ისტორიიდან - სულ რამდენიმე, თითზე ჩამოსათვლელი, ვიცით, ჩვენ კი - სულ გადასარჩენები ვიყავით, ათასწლეულთა მანძილზე.
აშკარად წინააღმდეგობრივია ჩვენი დღემდე არსებობის ამბავი. არანაირ ლოგიკას არ ექვემდებარება.
ამ სასწაულს ახსნა სჭირდება.
ეს ჩემი აზრი არა. მრავალჯერ უთქვამთ სხვებსა და სხვებს.
მაშ რა გვშველოდა?…
აქედან იწყება ჩემი ,, ჩართვა” - არა ინტეგრაციის, ანუ გაერთიანების, არამედ დისინტეგრაციის თეორია- რომელსაც სამხედრო საქმე კარგად იცნობს. მე პოეტურად “სტაროფომის თეორია” შევარქვი.
მართლა “წილხვედრობას” - გვიან საუკუნეებში შექმნილ ქრისტიანულ მითს ხომ არ დავჯერდებით!
ამ ფენომენზე ფიქრისას - მე - ასეთ დასკვნამდე მივედი. სხვა - ალბათ სხვას დაასკვნის.
ამას გარდა, ამ ლექსში არის კიდევ ერთი საყურადღებო მომენტი, რომელიც, პრინციპში, არა იმდენად - მე, არამედ ნინოლო მაკიაველს ეკუთვნის, ასე ვთქვათ, ჩემს “ალტერ ეგოს”:
“ძნელია წარმოიდგინო ქვეყნის მოღალატე, თავს მოღალატედ რომ მიიჩნევდეს და დარწმუნებული არ იყოს, რომ მისი ქცევა სწორედ საპირისპიროთი - ქვეყნისადმი უკიდეგანო ერთგულებითაა განპირობებული”.
ამისი მაგალითების მეტი რა გვაქვს და რა გვქონია!
ჩემი წინააღმდეგობრივი თეორიის პირობებში ეს ასე იხსნება:
ადამიანს ჰგონია, ერთგულობს ქვეყანას და ღალატობს. სწორედ ეს ღალატი გამოდის საბოლოოდ, ქვეყნის გადარჩენის კიდევ ერთი საყრდენი. ეს მიმაჩნია მე ჩვენს პარადოქსად.
მოკლედ, ერთი და იგივე საქციელი შეიძლება შეფასდეს ღალატადაც და ქვეყნის ერთგულებადაც,
და სულ საკამათო იქნება.
მაგალითები ბევრია.
გიორგი სააკაძე გავიხსენოთ.
გმირი იყო იგი თუ მოღალატე, რომელიც სპარსელთა ჯარით საქართველოს მოადგა?
განა ცოტაა ამის თაობაზე დღემდე ნაკამათევი?
ხიფათის დროს ერთიანობამ გადაგვარჩინა, საბოლოო სურათი, გლობალური, მაინც ასეთია. თითქოს მოდუნდიო და ხალხი კი არა, მუშტად შეკრული კრებააო, ეს ვერ გავიგე- თვალის მოსაჩვენებელი ფანდი ხომ გამარჯვებით უნდა დასრულდეს? მოკლედ არის წინააღმდეგობები ამ ლექსში. ამიტომაც ბოლო ნაწილი ჩიხშია. მე მოვხსნიდი. ნება თქვენია.
აი, ესაა!
როგორც ჩანს, აქ დადება დამვიწყებია და ფეისზე ვიპოვე
ნინო დარბაისელი
დიდი ჯოხი
“ისაუბრე მშვიდად, მაგრამ ხელში დიდი ჯოხი გეჭიროს. ასე ბევრს მიაღწევ “- ეს არის თ. რუზველტის საგარეო პოლიტიკის დევიზი.
საერთაშორისო პოლიტიკის ლექსიკონში ამას ეწოდება “დიდი ჯოხის იდეოლოგია” და ზოგიერთი მკვლევარი ნეომაკიაველიზმადაც მიიჩნევს.
“დიდი ჯოხის იდეოლოგია ანუ პოლიტიკა” ხუთ ძირითად პუნქტს მოიცავს.
ამაზე პოლიტოლოგები ბევრს წერენ, მე - მოკლედ და მარტივად ჩამოვთვლი:
1. შექმენი შენი სამხედრო ძალის საჩვენებლად ისეთი შთამბეჭდავი რამ, რომ პოტენციური მოწინააღმდეგე კარგად დაუფიქრდეს, ვიდრე დაგიპირისპირდებოდეს.
2. სამართლიანად მოეპყარი სხვა ნაციონალობებს/ქვეყნებს.
3. არასოდეს მოიტყუო.
4. ჩაები ბრძოლაში მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა საამისოდ ძალიან კარგად ხარ მომზადებული.
5. მუდამ ეცადე, წაგებულ მოწინააღმდეგეს შეუნარჩუნო სახე.
ასეთ რამეს რომ წავიკითხავ ხოლმე, იმწუთას სურვილი მიჩნდება, საქართველო ჩავსვა კონტექსტში.
მეტყვით, სად ამერიკა და სად საქართველოო და მართალიც იქნებით.
ამ ხუთი პუნქტიდან ვერცერთს ოდნავაც ვერ ვქაჩავთ ვერც უწინ, ვერც ახლა . თუმცა ალბათ ადრეულ საუკუნეებს ეს არ ეხება (მაგ., დავით-თამარის ეპოქას)…
და იცით, რა მიკვირს?
ამ საერთაშორისო პოლიტიკის სარბიელზე მაინც რომ რაღაც ადგილი გვაქვს. თუმცა სადაც ვინმეა, ყველას თავისი ,,დიდი ჯოხი” ჩვენკენ აქვს მოშვერილი.
აი, ასე უჯოხოდ ვჯახირობთ, ხელში წკეპლაც ვერ დაგვიჭერია, ჩვენს თავზე კი სულ დიდი ჯოხების ჯახაჯუხია.
გამოსავალი?!
იგივე, რამაც დღემდე მოგვიყვანა!
რამ მოგვიყვანა?!
უცნაურობას ვიტყვი და არ დამძრახოთ,
ჩვენი ერის სიყვარული მაფიქრებს და მალაპარაკებს.
რამ და გაფანტვამ ორიენტაციებად,
უხსოვარი დროიდან, აიეტისა და ფარტაზის კვალად.
ისეთ პატარა ერს, როგორიც ჩვენ ვართ და თან ჩვენისთანა მდებარეობა აქვს, სხვა გზა მგონი არ გააჩნია.
ეს აზრი უფრო იმიტომ მომიმწიფდა გონებაში, რომ სტაროფომი რომ არის, აი, ტელევიზორების და ეგეთი რაღაცეების შესაფუთი, იმას რომ მრგვალი პატარა ბურთულები სცვივა, ჯოხით ხომ ვერა და ვერც მტვერსასრუტით, ვერც ცოცხითა და აქანდაზით ვერაფერს გახდები, სულ სათითაოდ უნდა სდიო.
მერე ერზე გადავედი:
ანუ რა გამოდის?!
წონიანი, კონცენტრირებული, ერთ აქანდაზზე დადებული - უფრო მოსახელთებელი ხარ მტრისათვის.
ფაქტია, რომ ანტიკური ერი ვართ,
ფაქტია, რომ აღმოსავლურ-დასავლურ სამყაროთა გზაჯვარედინზე გვერგო სამშობლო,
ისიც ფაქტია, რომ მცირე რიცხოვანი ვართ,
ხომ ფაქტზე ფაქტია, რომ საუკუნეთა მანძილზე სულ ერთიანობას მივტირით და დაქსაქსულები ვართ…
არადა, თუ დავუფიქრდებით, ძნელბედობები სწორედ ამ დაქსაქსულობამ და ძალთა დაბალმა სიმკვრივემ გადაგვატანინა და კი მოვედით, აგერ, ოცდამეერთე საუკუნემდე!
მერე სპეციალურ ლიტერატურაში ვქექე და აღმოვაჩინე, რომ ეს - ტაქტიკის სახეობა ყოფილა და ჰქვია ,, დისინტეგრაციის ტაქტიკა”.
ოღონდ ნამეტანსაც ნუ იზამთ!
https://www.facebook.com/share/p/1D4Fd5AHWX/?mibextid=wwXIfr
|
