სიცხით არეული ნაბიჯებით,
ირგვლივ შემცივნული ვბორიალობ.
თუნდაც დროებით და ერთჯერადად,
მინდა მოხვიდე და მომიარო.

თვალებდახუჭული ვეგუები,
ყველა ცუდად ყოფნის პრელუდიას,
შიგნით სევდაა და ტკივილები,
გარეთ– მარტოობის სურნელია.

ისე უცბად მიდის თებერვალი,
ერთიც არ შემომრჩა მოგონება,
ჰოდა ერთი სულის შებერვა
და დარჩა ერთი გულის შეღონება...

ვიდრე ქარიშხალი გამარტდება.
რაღაც არ მგონია გამარტივდეს,
წვიმის ხასიათის გარდატეხვა
და გთხოვ, გაციებას ამარიდე...

და გთხოვ ერთადერთხელ მომიარე,
თორემ სადაცაა დავეცემი,
ისევ ნაბიჯები ამერია,
ისე გავილიე... ვნამცეცდები.

ისე მომეწყინა მარტოობა,
სუნთქვაც აღარ მკმარა მხოლოდ ჩემი...
გთხოვ, ამ ერთადერთხელ მომიარე
და მე შემატოვე დანარჩენი...

ვიდრე ქარიშხალი გამარტდება,
ერთი თბილი კუთხე მომინახე.
სულ ამ ერთადერთხელ დამიტოვე,
თუნდაც ერთჯერადად შემინახე...

დამრჩა ჟანგბადისგან არაფერი.
ისე გაიცრიცა, ვიხუთები.
შენი მფარველობა დამაფინე,
თორემ საკუთარ მხრებს ვეხუტები.

თორემ ზამთრის ხეებს ვემსგავსები,
მინდა გაღიმება მომიტანო.
თუნდაც დროებით და ერთჯერადად,
ჩემთან მოხვიდე და მომიარო.