4  თავი


იმ ადგილებში,,სადაც ეხლა წმინდა მთა არის
და იორდანე მიუყვება წარმტაც  სანახებს,
წარსულში იყო ლამაზი და მშვიდი ქალაქი,
ღვთიური შუქით ანთებული ზეცის კარამდე.
იგი ადამმა ააშენა ღმერთის შეწევნით,
კაენმაც ბევრი გააკეთა მისი სრულქმნისთვის,
ქალაქის გზები უხვად მორთეს ოქროს კენჭებით,
ოდნავ რომ მაინც ჰგვანებოდა სამოთხის ბილიკს.
ყველა მცენარე რაც გვკვებავს და სურნელს გვანიჭებს,
ამ ადგილებში ჰყვაოდა და ნაყოფს ისხამდა,
ოქროს გალავანს ოქროსივე ჰქონდა კარიბჭე,
ასეთი იყო სამყოფელი მიწის ხიზანთა...
ახლოვდებოდა ლოცვის დიდი დღესასწაული,
წლის ბოლო შაბათს ანგელოსთა დასი ზეციდან,
წინ მოუძღოდა დამბადებელს დიდებით მოსილს,
რომ მიძინებულ , ცივ სამყაროს გამოეღვიძა.
თვით ჯოჯოხეთშიც დაცემულ და მზაკვარ არსებებს,
რომელნიც უწინ ანგელოზებს მოჰქავდნენ სახით,
თავს ახსენებდა ღმერთი ამ დღეს, ცეცხლის ნარჩენებს
სულს უბერავდნენ ზეცის მკვიდრნი და ცეცხლის ალიც,
ათმაგად წვავდა მთელს ჯოჯოხეთს და მხურვალება,
პანდემონიუმს, სადაც ედგა სატანას ტახტი,
ცხელ თონესავით ახურებდა და ყველაფერი,
წითლაგ ღვიოდა და კვესავდა ვით ნაღვერდალი...
დადგა შაბათი, დღე ნათელი, ძალზედ ნეტარი,
და დედამიწა სასწაულის ძალით აღივსო,
ხოლო ჯოჯოხეთს ცეცხლის  ალი  წვავდა მედგარი,
თუმცა ქვესკნელში სხვა იმედის ცეცხლიც დაენთოთ,
ბოროტი სული გაახარეს, რადგან კაენში,
წინასწარ გრძობდნენ კუპრის ტბაში მდგარნი ყელამდე,
რამხელა ტკივილს ჩაწურავდნენ რმერთის თვალებში,
როს იხილავდა კერპით ასულ კაენს მწვერვალზე,
შურისძიება ოდნავ მაინც დაამშვიდებდა,
პატივმოყვარე "ანგელოზთა"ამაყ ბუნებას
და ცეცხლის ალზე მოცეკვავე წყეულ ჯოჯოხეთს
გამარჯვების და ბრძოლის სურვილს დაუბრუნებდა
და უფალს ამით კიდევ ერთხელ დაანახებდნენ,
რომ უძლეველნი იყვნენ ქვეყნად და დღეს თუ ხვალე,
დაიბრუნებდნენ ცის შეუვალ და წარმთაც ზეგნებს,
რომელიც ფეხქვეშ ღრუბელივით გამოაცალეს!..
და ვეღარ გრძნობდდნენ სიხარბისგან დატყვევებულნი,
რომ შურისგება ზრდიდა ბნელი უფსკრულის სიღრმეს
და მათ სხეულზე ანთებული ცეცხლის კრებული
არ ჩაქრებოდა ბოროტება მუხტავდათ ვიდრე...