უკვე მერამდენე წელია-
თენდებოდა და თენდებოდა.
უფრო და უფრო მკაფიოდ,
სხარტად.
ღამდებოდა და ღამდებოდა კმაყოფილებით დღესთან.
იშლებოდა შუბლი.
ტუჩის კუთხეში ღიმილი გამოიფინა
სარეცხის სიახლის სურნელად.
ხელები დაეშვა.
სხეული მიყუჩდა.
მანამდე დაძაბულობით შეკრულმა
კატასავით ამოიჩხავლა.
მე ეს არ მახსოვს.
მხოლოდ ვიგრძენი მდინარებაში-
სულის ნამცეცა კაეშანი როგორ ამღერდა!