ვნებათაღელვა არამარტივად,
რითმის თანხვედრით მიმდინარეობს,
ყველგან დამყვება აშარ ლანდივით
მიწის განცდები, ტრივიალური.

გადავალ ბილიკს ყოჩივარდების,
ბავშვივით მომსდევს სივრცე - გრაცია,
რატომ არ ფიქრობ, რომ გიყვარდები,
ბედისწერა ხომ ისე მკაცრია _

(წუხელ ძარღვებში ცამ დამიარა)
ცისარტყელასაც ფერებს აცლიან,
აღარ ვვარგივარ ადამიანად,
დღეს უშენობა ჩემი ასლია.

გიგონებ მარტოს და ლამპიონი
თავჩაღუნული მთვარე მგონია,
მე პოეზიით გავაიოლებ
ამქვეყნად ყოფნის ალეგორიას.