როცა ვკითხულობ რუსთაველის „ვეფხისტყაოსანს“,
სიამაყით და ამავე დროს რწმენით ვივსები.
ისევ ვიხსენებ მოწიწებით დედას შაოსანს,
რომ შეასწავლა შვილს უკვდავი აფორიზმები.

როცა ვკითხულობ რუსთაველის „ვეფხისტყაოსანს“,
სიამაყით და სიყვარულის რწმენით ვივსები.
როგორც უყვარდა შოთას წიგნი დედას შაოსანს,
მეც ისე მიყვარს წარმოჩენა ერის ღირსების.