,,ზოგჯერ ერთადერთი რაც შეგვიძლია ისაა, რომ საწოლში ვიწვეთ, თვალები დავხუჭოთ და იმედი ვიქონიოთ რომ მანამდე მოვასწრებთ დაძინებას, სანამ მძიმე ფიქრები გვეწვევა“.



ჯემალ ქარჩხაძე

.............................................................................................................................


მე მაწუხებს ეგ... მძიმე ფიქრები მაწვება გულზე საწოლში, ნოსტალგია მაწვება გულზე ლოდივით. განსაკუთრებით მას შემდეგ დამეწყო ცრემლშეუშრობელს, რაც დედა გარდამეცვალა. ჩემი ეს ლექსი სწორედ ამის დადასტურებაა:

მითხარ: რამე სანუგეშო...



ვწევარ... ვმარცვლავ კრიალოსანს,
თვალებში კი მიდგას სევდა,
ვით ბუნების ფშაველ მგოსანს,
ისე მენატრება დედა.

არ მიშრება თვალში ცრემლი,
მითხარ: რამე სანუგეშო,
მაგრამ ვეჭვობ: თავი ჩემი
რაიმეთი ანუგეშო.

ატირდები, - შენც რომ მნახო
ასე ცრემლშეუშრობელი,
მინდა მყავდე გულთან ახლოს
და მწყალობდეს ღვთისმშობელი.

ასეთია ბედისწერა,
აგატირებს, - რომც არ გსურდეს...
და ჯიბეში სევდის მწერალს
ძვირფას მშობლის ფოტო უდევს.

ისევ ვმარცვლავ კრიალოსანს,
დამემართოს ლამის ბნედა,
ვით ბუნების ფშაველ მგოსანს,
ისე მენატრება დედა.

ვიდრე მიწას ჩავბარდები,
მითხარ: რამე სანუგეშო...
იქნებ ერთხელ თავი ჩემი
რაიმეთი ანუგეშო.



ოთარ რურუა

მადლობა...

:))+მომეწონა