5

კიიი

მშვენიერი მეთოდია ლექსის წარმოშობის და მისი გაცოცხლების.. ჩემი აზრით, ეს, ანალიტიკოსების, კრიტიკოსების საქმეა...
პოეტი წერს, რაც შიგნიდან მოდის, რაც უცებ ამოხეთქავს...ასე თეზისებად შესწავლა და ჩარჩოებში ჩასმა არა მგონია პოეტის საქმე იყოს, ის წერს რაც ეწერება-დრო კი უკეთებს ანალიზს მის პოეზიას. გენიოსები  ხშირ შემთხვევაში გაუთვითცნობიერებლად წერენო...ასე რომ, რა დევს შიგნით, მასში თვითონაც არ იცის...რახან დევს რაღაც უჩვეულო, ამოაქვს ზემოთ...ერთი პოეტი გამახსენდა: აწონილი, გაზომილი ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი მაგიჟებსო -ლექსზეც გაამართლებდა ეს სიტყვები...
       
  წერილი ფრიად საინტერესო იყო და დიდად ვისიამოვნე...

წერილიც საინტერესოა და კომენტარებიც.

რა არის ჭეშმარიტი პოეზია? ის, რაც დროს უძლებს, რაც ავტორის გარდაცვალების შემდეგაც კი სახალხოდ პოპულარულია.

   
ელექტრონული ბიბლიოთეკა

» პროზა » პოეზია » ესსე » ფოლკლორი » ინტერვიუ » საბავშვო







ლექსის სიცოცხლე
ნიკოლაი გუმილიოვი
თარგმანი რუსულიდან - თეიმურაზ ქურდოვანიძეI
გლეხი ხნავს, ქვისმთლელი აშენებს, მღვდელი ლოცულობს და მოსამართლე განსჯის. მაინც რას აკეთებს პოეტი? ადვილად დასამახსოვრებელი ლექსებით რატომ არ მოგვითხრობს მარცვლეულთა აღმოცენების პირობების შესახებ, რატომ ამბობს უარს ახალი `დუბინუშკას~ შექმნაზე ანდა რად არ ცდილობს რელიგიური თეზისების მწარე წამალთა დატკბობას? მხოლოდ სიმხდალის ჟამს რატომ აღიარებს, რომ ლირით აღვივებდა კეთილ გრძნობებს? განა პოეტს არა აქვს თავისი ადგილი, სულ ერთია, ბურჟუაზიულ, სოციალ-დემოკრატიულ საზოგადოებებში ანდა რელიგიურ ერთობაში? დაე, გაჩუმდეს [ეპისკოპოსი] იოანე დამასკელი!
ამას ღაღადებენ თეზისის _ `ხელოვნება ცხოვრებისათვის~ _ დამცველები. მათ შორის [ფრანგი პოეტები] ფრანსუა კოპე, სიულლი-პრიუდომი, [რუსი პოეტები] ნეკრასოვი და ხშირ შემთხვევაში ანდრეი ბელი.
მათ ეწინააღმდეგებიან იდეის _ `ხელოვნება ხელოვნებისათვის~ _ დამცველები: `ჩამოგვეცალეთ, მშვიდობიან პოეტს რა საქმე აქვს თქვენთან... სულისთვის ისე საძულველნი ხართ, ვით კუბოები. თქვენი სისულელისა და ბოღმისათვის აქამდე გქონდათ შოლტები, დილეგები, ნაჯახები, გვაკმარეთ, უგუნურ მონებს...~ ჩვენთვის, სიმღერის პრინცები-სთვის, ცხოვრება მხოლოდ გაფრენის საშუალებაა: რაც უფრო ძლიერად ურტყამს მოცეკვავე ფეხებს დედამიწას, მით უფრო მაღლა ხტება. ჩვენს ლექსებს ვჭედავთ, როგორც თასებს. როცა ვწერთ გაუგებარ, თითქოს მთვრალ სიმღერებს, ჩვენ ყოველთვის და უპირატესად თავისუფლები ვართ და სრულებით არ გვინდა სასარგებლონი ვიყოთ. ასე ფიქრობენ [ფრანგი პოეტები]: ერედია, ვერლენი, ჩვენთან _ მაიკოვი.
ეს დავა უკვე საუკუნეებია გრძელდება, თუმცა შედეგი ისევ არ ჩანს და არც არის გასაკვირი. განა რაიმესადმი _ ადამიანების, საგნებისა თუ აზრებისადმი _ ყოველგვარი დამოკიდებულებისას ჩვენ უპირველესად უმწიკვლოებას არ მოვითხოვთ? ამაში ვგულისხმობ ყოველი მოვლენის უფლებას, იყოს ფასეული, არ საჭიროებდეს თავისი არსებობის განსაზღვრას და კიდევ, უფრო მაღალ უფლებას _ ემსახუროს სხვას.
ჰომეროსი ხვეწდა თავის ჰეგზამეტრებს და სხვაზე არაფერზე ფიქრობდა, გარდა ხმოვნებისა და თანხმოვნებისა, ცეზურისა და სპონდეებისა და მათზე ასწორებდა შინაარსს. თუმცა იგი თავს უვარგის
მუშაკად ჩათვლიდა, თუ მისი სიმღერის მოსმენისას ჭაბუკები შეწყვეტდნენ საომარი დიდებისკენ სწრაფვას, თუ გოგონათა მიბნედილი მზერა არ გაამრავლებდა სამყაროს სილამაზეს.
დამოკიდებულებების მხრივ უბიწო არ არის როგორც თეზისი `ხელოვნება ცხოვრებისათვის~, ისე თეზისი `ხელოვნება ხელოვნებისათვის~. პირველ შემთხვევაში ხელოვნებას დავყავართ მეძავისა და ჯარისკაცის დონემდე. მისი არსებობა მხოლოდ იმდენადაა ფასეული, რამდენადაც თავისთვის უცხო მიზნებს ემსახურება. გასაკვირვი არ იქნება, თუკი თვინიერი მუზების თვალები დაიბინდებიან და ცუდ მანერებს შეიძენენ. მეორე შემთხვევაში _ ხელოვნება ნაზდება, მტანჯველ-მთავრეული ხდება. მას მალარმეს [ფრანგი პოეტი] სიტყვები მიესადაგება, რომელიც იროდიადას ბაგეებით გაახმიანა: მიყვარს სირცხვილი, ვიყო ქალწული, ცხოვრება მინდა საშინელებათა შორის, რომლებსაც ბადებს ჩემი თმები...
სიწმინდე _ ჩახშობილი გრძნობიერებაა და ის მშვენიერია; უგრძნობელობა კი შიშის ზარსა გვცემს, როგორც ახალი, გარყვნილების ჯერაც უცნობი ფორმა.
არა! იბადება ესთეტიკური პურიტანიზმის ერა, როცა პოეტის, როგორც აზრისა და სიტყვის შემოქმედის, ხელოვნების მასალისადმი უდიდესი მოთხოვნებია წამოყენებული. პოეტი ვალდებულია თავი შეიბოჭოს რთული ფორმების რკინის ჯაჭვით (გავიხსენოთ ჰომეროსის ჰეგზამეტრები, დანტეს ტერცინები და სონეტები, ბაირონის პოემების ძვე-ლშოტლანდიური სტროფები) ანდა თავისი განვითარებით შესაძლებლის ზღვრამდე აყვანილი ჩვეულებრივი ფორმები (პუშკინის იამბები). პოეტი მოვალეა, ადიდოს ღმერთი, ოღონდ თავისი! ის კი ვალდებულია, რომ ჰყავდეს. სხვა შემთხვევაში, იგი უბრალო ტანმოვარჯიშედ დარჩება.
და მაინც, თუ ორი ზემომოყვანილი თეზისიდან რომელიმე უნდა ავირჩიოთ, ვიტყოდი, რომ პირველში ხელოვნებისა და მის არსში ჩაწვდომისადმი მეტი პატივისცემა იგრძნობა. მას ზემოდან ედება ახალი ჯაჭვი, მასში მოთუხთუხე ძალებს კი მიეთითება ახლებური გამოყენების გზა, დაე, უღირსი, მდაბალი _ ამას მნიშვნელობა არა აქვს. განა ავგეას თავლების გაწმენდა ჰერაკლეს სხვა უდიდეს გმირობათა თანასწორად არ მოიხსენიება? ძველებურ ბალადებში მოგვითხრობენ, რომ როლანდს სევდა იპყრობდა, როცა მის წინააღმდეგ ათობით მტერი გამოდიოდა. ლამაზად და ღირსეულად იგი მხოლოდ ასობით მებრძოლის წინააღმდეგ ომობდა. თუმცა არ უნდა დავივიწყოთ, რომ როლანდიც შეიძლებოდა დამარცხებულიყო.
ახლა მხოლოდ ლექსებზე ვილაპარაკებ, რადგან მახსოვს ოსკარ უაილდის [ინგლისელი პოეტი] სიტყვები, რომლებიც სუსტებს საშინლად ხდიდნენ, ხოლო ძლიერებს მხნეობას მატებდნენ: `მასალა, რომელსაც მუსიკოსი ან ფერმწერი იყენებს, ღარიბია სიტყვასთან შედარებით. სიტყვას არა მარტო მუსიკა აქვს, ნაზი, როგორც ალტის ან ბარბითის მუსიკაა, არა მარტო ფერები აქვს, ცოცხალი და საუცხოო, როგორც ის, რომლებიც გვაჯადოებს ვენეციელებისა და ესპანელების სურათებში. არა მარტო პლასტიკური ფორმები აქვს, არანაკლებ ნათელი და გამოკვეთილი, ვიდრე ისინი, რომლებიც მარმარილოსა და ბრონზაში შესრულებული გადაგვეშლება ხოლმე თვალწინ _ სიტყვებს გააჩნიათ აზრიც, ვნებაც და შთაგონებულობაც.
ყოველივე ეს აქვს მხოლოდ სიტყვებს.~
და ის, რომ სიტყვა წარმოადგენს მეტყველების უმაღლეს ფორმას, იცის ნებისმიერმა, ვინც გულმოდგინებით ხვეწს პროზის მონაკვეთს და არ იშურებს ძალას, რათა აღმოცენებული რიტმი შეინარჩუნოს.
II
ცალკეული ლექსის დაბადება იდუმალებით წააგავს ცოცხალი ორგანიზმების დაბადებას. პოეტის სული გარესამყაროსგან იღებს ბიძგს, ზოგჯერ წარუშლელად ნათელ წამში, ზოგჯერ კი ბუნდოვანში, როგორც ჩასახვა სიზმარში და ხანგრძლივად ატარებს მომავალი ნაწარმოების ჩა-ნასახს, ყურადღებას აქცევს ჯერ კიდევ სუსტი ახალი სიცოცხლის გაუბედავ მოძრაობას. მის განვითარებაზე ყველაფერი ზემოქმედებს _ მთვარის ირიბი სხივიც, მოულოდნელად მოსმენილი მელოდიაც, წაკითხული წიგნიც, ყვავილის სურნელიც. ყველაფერი განსაზღვრავს მის მომავალ ბედს. ძველები პატივს სცემდნენ მდუმარე პოეტს, როგორც თავს ევლებიან ქალს, რომელიც დედობისათვის ემზადება.
ბოლოს და ბოლოს ტანჯვით, ბავშვის გაჩენის ბადალი ტანჯვით (ამაზე ტურგენევმაც მიუთითა) ჩნდება ლექსი. სიკეთე იმას, ვინც მისი გაჩენის დროს გატაცებული არ იყო ხელოვნებისათვის უცხო რაიმე ფიქრებით, თუ ის, მტრედივით თვინიერი, ცდილობდა გადმოეცა უკვე ღრმად მოფიქრებული, გამზადებული და, თუ ის, გველივით ბრძენი, ცდილობდა ყოველი ნაფიქრი მოემწყვდია, რაც შეიძლება სრულყოვილ ფორმაში. ასეთ ლექსს საუკუნეებით შეუძლია სიცოცხლე, დროებითი დავიწყებიდან ახალი დიდებისაკენ მიემართება ხოლმე და სიკვდილის შემთხვევაშიც კი, მეფე სოლომონის მსგავსად, კიდევ დიდხანს ჩააგონებს ხალხს საღმრთო თრთოლვას. ასეთია `ილიადა~...
მაგრამ არის ღრმად მოფიქრებული ლექსები, რომლებშიც პირველყოფილი შთაბეჭდილებები არ გამდიდრებულა ახლით; არის ისეთებიც, რომლებშიც, პირიქით, ძირითად თემას ცვლის წვრილმანები: ისინი სახეთა სამყაროში კოჭლებად რჩებიან და მათი ნაწილების სრულყოფილება კი არ გვახარებს, არამედ უფრო გვამწუხრებს, როგორც კუზიანების უმშვენიერესი თვალები. ჩვენ დიდად ვართ დავალებული კუზიანებით, ისინი მოგვითხრობენ გასაოცარ ამბებს, თუმცა ზოგჯერ ისეთი სევდით ოცნებობ აშოლტილ სპარტელ ჭაბუკებზე, რომ აღარ გეცოდებიან მათი სუსტი ძმები და დები, რომლებსაც მკაცრმა კანონებმა დაადო მსჯავრი. ეს სურს აპოლონს, ცოტა საშიშ, შეუბრალებელ, მაგრამ უზომოდ ლამაზ ღმერთს.
რა არის საჭირო იმისათვის, რომ ლექსმა იცოცხლოს, მაგრამ არა საინტერესო მახინჯივით სპირტიან ქილაში გამომწყვდეულმა, ან ნახევრადცოცხალი ავადმყოფივით სავარძელში მჯდარმა, არამედ სრული და ძლიერი ცხოვრებით, რათა აღვიძებდეს სიყვარულსა და სიძულვილს, აიძულებდეს სამყაროს, ანგარიში გაუწიოს მისი არსებობის ფაქტს? რა მოთხოვნილებები უნდა დააკმაყოფილოს მან?
მოკლედ ვუპასუხებდი: ყველა.
სინამდვილეში მას უნდა ჰქონდეს: აზრი და გრძნობა. პირველის გარეშე ყველაზე ლირიკული ლექსიც კი მკვდრად დარჩება, ხოლო მეორის გარეშე ეპიკური ბალადაც მოსაწყენ გამონაგონად გამოჩნდება (პუშკინმა თავის ლირიკაში და შილერმა თავის ბალადებში იცოდნენ ეს). მას უნდა ჰქონდეს ყრმის სხეულის ნაკვთების სირბილე, როცა არაფერი იკვეთება და არც არაფერი იკარგება და კიდევ მზით განათებული ქანდაკების სიმკვეთრე; უბრალოებას _ მხოლოდ მას _ აქვს გზა მომავლისა და დახვეწილობას, როგორც მემკვიდრეობითობის, წარსული საუკუნეების ყოველი სიხარულისა და წუხილის ცოცხალ აღიარებას. და მაინც, ყველაზე მაღლა დგას _ სტილი და ჟესტი.
სტილში ღმერთი თავისი შექმნილიდან მოჩანს. პოეტი გვთავაზობს თავის თავს, თუმცა იდუმალს, საკუთარი თავისთვისაც შეუცნობელს. იგინებას გვრთავს ამოვიცნოთ მისი თვალების ფერი, მისი ხელების ფორმა. და ეს ისე არსებითია. განა დანტე ალეგიერი [იტალიელი პოეტი], ბეატრიჩეს ფერმკრთალ სახეზე შეყვარებული ბიჭი _ შმაგი ჰიბელინელი და ვერონელი დევნილი _ ნაკლებად გვიყვარს, ვიდრე მისი `ღვთაებრივი კომედია~... ლექსის ჟესტში ვგულისხმობ სიტყვათა ისეთ განლაგებას, თანხმოვანი და ხმოვანი ბგერების ისეთ შერჩევას, რიტმის აჩქარებასა და შენელებას, როცა ლექსის მკითხველი უნებურად დგება თავისი გმირის პოზაში, ბაძავს მის მიმიკას და სხეულის მოძრაობას და, თავისი სხეულის ჩაგონების წყალობით, განიცდის იმასვე, რასაც პოეტი გრძნობდა. ასე რომ, გამოთქმული აზრი სიცრუედ კი არ აღიქმება, არამედ სიმართლედ. პოეტთა ჩივილი იმაზე, რომ მკითხველი მათ განცდებს არ თანაუგრძნობს და მხოლოდ ლექსის მუსიკით ტკბება, გაუგებრობას ეფუძნება. სიხარულსაც, წუხილსაც და სასოწარკვეთასაც მკითხველი მხოლოდ თ ა ვ ი ს ა ს გრძნობს. და მას თანაგრძნობა რომ აღეძრას, პოეტმა საკუთარ თავზე მაუდის ენით უნდა ილაპარაკოს, როგორც ამას ნადსონი [რუსი პოეტი] სჩადიოდა.
წინა ნათქვამს ვუბრუნდები: ღირსეულად რომ ატაროს თავისი სახელი ლექსმა, რომელიც ყველა ჩამოთვლილ ხარისხს ფლობს, ჰარმონია უნდა შეინარჩუნოს ამ ნაწილებს შორის და, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ცხოვრებისაკენ მიისწრაფოდეს არა `გაღიზიანებული დატყვევებული აზრით~, არამედ შინაგანი აუცილებლობით, რომელიც მასში ცოცხალ სულს _ ტემპერამენტს _ ჩაასახლებს. გარდა ამისა, ის უბადლო უნდა იყოს, უმართებულობამდეც კი. რადგან ლექსს ინდივიდუალურობას ანიჭებს მხოლოდ საზოგადოდ მიღებული წესიდან შეგნებული გადაცდომები, მითუმეტეს, რომ მათ შეუცნობლობის ბურუსში უყვართ გამოხვევა. ასე, ჩჰარლეს Aსსელინეაუ მოგვითხრობს `გარყვნილ სო-ნეტზე~, რომელშიც ავტორი განზრახ არღვევს წესებს, თვალთმაქცობს, თითქოს ამას აკეთებდეს პოეტური აღმაფრენით ან ვნებით შეპყრობისას. [ფრანგი პოეტები] რონსარიც, მეინარიც და მალერბიც წერდნენ მსგავს სონეტებს. ეს უმართებულობები ხალის როლს თამაშობენ. მათი საშუალე-ბით ყველაზე ადვილია ხსოვნაში შემორჩენილი მთლიანი სახის აღდგენა.
ერთი სიტყვით, ლექსი უნდა იყოს ადამიანის უმშვენიერესი სხეულის, შესაძლებელი სრულყოფილების ამ უმაღლესი საფეხურის, ნაძერწი: შემთხვევითი ხომ არ არის, რომ ადამიანებმა ღმერთიც კი `სახედ და ხატად~ თვისად შექმნეს. ასეთი ლექსი თვითღირებულია, მას, რაც არ უნდა მოხდეს, მაინც აქვს არსებობის უფლება. ასე, ერთი ადამიანის გადასარჩენად ექსპედიციები აღიჭურვება ხოლმე, რომლებშიც ათობით სხვა ადამიანი იღუპება. მაგრამ, რაკი გაჭირვებაში ჩავარდნილი გადარჩენილია, ის, როგორც ყველა, ვალდებულია საკუთარი თავის წინაშე გაამართლოს თავისი არსებობა.

III

მართალია, სახეთა სამყარო მჭიდრო კავშირშია ადამიანთა სამყაროსთან, მაგრამ არც იმდენად, როგორც ამას ჩვეულებრივ მიიჩნევენ. რაკი ხელოვნება არ წარმოადგენს ცხოვრების ანალოგიას, ამიტომ მისი არსებობაც მთლად ჩვენი ყოფის მსგავსი არ არის, არ შეუძლია გრძნობიერი კავშირი დაგვამყარებინოს სხვა რეალობასთან. ჭეშმარიტი ვიზიონერების მიერ ტრანსის დროსაც კი დაწერილ ლექსებს მნიშვნელობა აქვთ იმდენად, რამდენადაც კარგები არიან. სხვაგვარად მოფიქრალნი უთუოდ გაიმეორებენ ბეღურების ცნობილ შეცდომას _ კენკვას დაუწყებენ დახატულ ნაყოფს.
მაგრამ უმშვენიერესი ლექსები ცოცხალი არსებებივით შემოდიან ჩვენს ცხოვრებაში: ხან გვასწავლიან, ხან გვიხმობენ, ხან გვლოცავენ; მათ შორის არიან მფარველი ანგელოზები, ბრძენი ბელადები, მაცდური დემონები და კეთილი მეგობრები. Mმათი გავლენით ადამიანებს უყვართ, მტრობენ და კვდებიან. მრავალი ურთიერთობისათვის ისინი უმაღლეს მსაჯულებად გვევლინებიან ჩრდილოამერიკელი ველურების ტოტემთა მსგავსად. მაგალითი _ ტურგენევის `გაყუჩება~, რომელშიც ლექსი `ანჩარი~ თავისი ძალითა და სიშორით აჩქარებს ერთი რუსულად დამძიმებული სიყვარულის კვანძის გახსნას; ანდა დოსტოევსკის `იდიოტი~, რომელშიც გმირის შეყვარების წადილით გონწართმეული აგლაის ნათქ-ვამი `საბრალო რაინდი~ შელოცვასავით ჟღერს; ანდა სოლოგუბის `ღამის ცეკვები~, რომელშიც გადმოცემულია, როგორ აჯადოებს პოეტი მეფის ჭირვეულ ასულებს ლერმონტოვის სტროფების გასაოცარი მუსიკით <... >
ვალერი ბრიუსოვის ლექსში `აკლდამაში~ გამოხატულია პოეტისეული ვნებიანობა, რომელიც მას უფლებას აძლევს უყურადღებოდ მოექცეს უზენაეს საშინელებას _ სიკვდილს, გაუჩინარებას და ბრიუსოვისეულივე სათნოება, თითქმის ქალწულებრივი სინაზე, რომელსაც ყველაფერი ახარებს და კიდეც ტანჯავს ყველაფერი: მთვარის შუქიც, მარგალიტიც, ვარდებიც. ბრიუსოვის შემოქმედებისათვის დამახასიათებელი ეს ორი თვისება ეხმარება პოეტს ხასიათის, ნაძერწის შექმნაში, შესაძლოა, დაუბრუნებლად განშორებული და ამით სამუდამოდ მოწამლული შეყვარებულების შეხვედრის წამის დაფიქსირებაში.
ვიაჩესლავ ივანოვი ლექსში `ჰელიადები~ (`გამჭვირვალება~ <....>) თავისი მზიანობით და სუფთა მამაკაცური ძალით, ასე განსხვავებულით ბრიუსოვის ქალური მთვარეულობისაგან, ქმნის х[მითური] ფაეტონის სახეს. ძველ ნათელ ზღაპარს იგი გადააქცევს მარადიულ ჭაბუკურ სიმარ-თლედ. ყოველთვის იყვნენ ადამიანები, რომელთა შემართება თავად ბუნებისგანვე იყო სასიკვდილოდ განწირული. მაგრამ ყოველთვის არ იცოდნენ, რომ მათი მარცხი, შესაძლოა, გამარჯვებაზე ნაყოფიერი ყოფილიყო <.. > `ამაყი ყრმა~ არ ჩნდება ლექსში, მაგრამ ჩვენ ვხედავთ მას სიტყვებსა და მასზე შეყვარებული სამი ქალწული _ ჰელიადის სიმღერებში. სწორედ ისინი უბიძგებენ ვაჟს სიკვდილისაკენ, შემდეგ კი დაიტირებენ `მწვანე ერიდანის~ თავზე. მტანჯველად შესაშურია ბედი იმისა, ვისზედაც გოგონები მღერიან ასეთ სიმღერებს!
ი. ანენსკიც ძლიერია, მაგრამ მამაკაცური ძალითчკი არა, უფრო ადამიანურით. მასში გრძნობა კი არ ბადებს აზრს, როგორც ამას პოეტებთან ვხვდებით, არამედ თავად აზრი მძლავრდება იმდენად, რომ გრძნობად იქცევა, თან ტკივილამდე ცოცხალ გრძნობად. მას უყვარს მარტოოდენ `დღეს~ და მარტოოდენ `აქ~ და ამ სიყვარულს მიჰყავს იგი არა მარტო დეკორაციის დევნამდე, არამედ დეკორაციულობამდეც. ამ მიზეზით მისი ლექსები მტანჯველია, ისინი განუკურნებელ ჭრილობებს აყენებენ სულს და მათ წინააღმდეგ დროისა და სივრცის შელოცვებითაა საჭირო ბრძოლა <...>у
ახლა მე გვერდს ავუვლი ბლოკის ~უცნობ ბანოვანს~ _ მასზე იმდენი დაიწერა _ და ვილაპარაკებ კუზმინის `სიყვარულის კურანტებზე~. ლექსის წერასთან ერთად ავტორი თხზავდა მუსიკასაც. ამან მათ რაღაც განსაკუთრებული ზეიმისა და კაზმულობის კვალი დაამჩნია, რაც მხოლოდ სუფთა ბგერების ხვედრია. ლექსი იღვრება, როგორც სქელი, სურნელოვანი და ტკბილი თაფლის ნაკადი; გწამს, რომ მხოლოდ ის არის ადამიანური მეტყველების ბუნებრივი ფორმა და ამის შემდეგ პროზაული მონაკვეთი რაღაც საშინელებად გეჩვენება, როგორც ჩურჩული ტუტჩევის ღამეში, როგორც უწმინდური შელოცვა <...>
ცხოვრებისაგან დაბადებული ხელოვნება ისევ მას უბრუნდება, მაგრამ არა როგორც იაფასიანი დღიური მუშა, არა როგორც ანჩხლი ბუზღუნა, არამედ როგორც ტოლი ტოლს.

IV

ამ დღეებში არსებობა შეწყვიტა ჟურნალმა `Весы~, რუსული სიმბოლიზმის მთავარმა დასაყრდენმა. აი, ზოგიერთი დამახასიათებელი ფრაზა რედაქციის დასკვნითი მანიფესტისა, რომელიც XII ნომერში დაიბეჭდა:
`ВВесы~ მერაბე იყო და მისი გამოცემის აუცილებლობა მანამდე არსებობდა, ვიდრე ეპოქის ორი იდეური დონე არ შეირწყა. ახლა, როცა მისივე მოღვაწეობით მიზანი მიღწეულია, ჟურნალი უსარგებლო შეიქმნა! ახლა ახალი მიზნები მწიფდება!
ამით ჩვენ იმისი თქმა არ გვინდა, რომ სიმბოლისტური მოძრაობა მოკვდა, რომ სიმბოლიზმმა შეწყვიტა ჩვენი ეპოქის იდეური ლოზუნგის როლის შესრულება... მაგრამ ხვალ იგივე სიტყვა სხვა ლოზუნგად იქცევა, აენთება სხვა ალით და იგი უკვე სხვაგვარად ანთია კიდეც ჩვენს თავზე~.
შეუძლებელია ნათქვამს არ დაეთანხმო, განსაკუთრებით თუ საქმე პოეზიას ეხება. რუსული სიმბოლიზმი მკითხველს ყველაზე სრულად გააცნო ჟურნალმა `Весы~. იგი კაცობრიული სულის ისტორიაში აუცილებელი მომენტი იყო და იმავდროულად იბრძოდა კულტურულ ფასე-ულობათათვის, რომლის მიმართ ჩვენთან ძალზე უცერემონიო დამოკიდებულებას იჩენდნენ პისარევიდან დაწყებული გორკით დამთავრებული. ეს დანიშნულება მან ბრწყინვალედ შეასრულა და რუსული ბეჭდვითი სიტყვის ველურებს უდიდესი სახელებისა და იდეების მიმართ პატივისცემა თუ არა, სულ ცოტა შიშის გრძნობა მაინც ჩა-უნერგა. მაგრამ საკითხი, კვლავ უნდა იარსებოს თუ არა, როგორც ლიტერატურულმა სკოლამ, ძალიან სათუოა ახლა საბოლოოდ გადაწყდეს, რადგან სიმბოლიზმი იქმნებოდა არა ერთი პირის უძლიერესი ნებით, როგორც `პარნასი~ შეიქმნა ლეკონტ დე ლილის ნებით, და არც საზოგადოებრივი გადატრიალების შედეგი იყო, როგორც რომანტიზმი, მაგრამ წარმოადგენდა კაცობრიული სულის სიმწიფის შედეგს, რომელიც აცხადებდა, რომ სამყარო არის მასზე ჩვენი წარმოდგენა. ასე რომ, მოძველებულად იგი მხოლოდ მაშინ ჩაითვლება, როცა კაცობრიობა უარს იტყვის ამ თეზისზე _ და უარს იტყვის არა მარტო ქაღალდზე აღი-არებით, არამედ მთელი თავისი არსებით. ეს როდის მოხდება, ამის განსჯას ფილოსოფოსებს ვანდობ. ახლა კი ჩვენ არ შეგვიძლია არ ვიყოთ სიმბოლისტები. ეს მოწოდება არ არის, არც სურვილია, ეს მხოლოდ ჩემ მიერ დადასტურებული ფაქტია.


აი სულმთელი მოვიტანე , რომ აღარ იწვალო;;)

''თეზისები პოეზიაზე'':))

1.ჭეშმარიტება რომელიც პოეზიას აინტერესებს არ შეიძლება ნულის ტოლი იყოს,მაგრამ ვინაიდან არც ნულია ჭეშმარიტების ტოლი,ისინი ოპოზიციის ორი თანაბარუფლებიანი წევრის სტატუსით წარმოგვიდგებიან და იმის ძალით რომ ერთმანეთისკენ უსასრულოდ მიისწრაფვიან,ერთმანეთს განსაზღვრავენ.
2.პოეზიის მიზანი არ შეიძლება მარცხის შექმნა იყოს,რადგან პოეზია უკვე გაცნობიერებული თუ გაუცნობიერებელი მარცხის შედეგია.
3.პოეზიის ენაზე პოეზია არამარტო უცნობის საშუალებით ნაცნობის განსაზღვრებას ნიშნავს,არამედ თამაშის სისხლიანი ველიდან დაჭრილი და დახოცილი ადამიანების გამოყვანასაც.არარსებობს სხვა გზა უცნობთან დასაბრუნებლად.
4.პოეზია ძენონის ისარია,რომელიც მოძრაობს კიდეც და არც მოძრაობს.
5.პოეზია არ შეიძლება იყოს დადებითი ან უარყოფითი,მშვენიერი ან უგვანი,აბსტრაქტული ან კონკრეტული,ზუსტი ან არაზუსტი,უმიზნო ან მიზანმიმართული.
6.პოეზია იწყება იქ,სადაც განცდა მთავრდება.
7.პოეზია ერთჯერადია და არ ექვემდებარება ტირაჟირებას.
8.პოეზიას არა აქვს ფუნქცია,ხოლო მასზე დაკისრებული ფუნქცია პოეზიიდან მოწყვეტას და დამკისრებლის მიერ პოეზიის უარყოფას ნიშნავს.
9.მთელი სინამდვილე შეიძლება განისაზღვროს როგორც_ანტიპოეზია.
10.სიზუსტე ფუნქციაა,რომელიც ენიჭება პოეზია სინამდვილიდან გამომდინარე პრაგმატული მიზნებით და მოსაზრებებით.
11.პოეზია თვითკმარია.
12.პოეზიის უმაღლესი დანიშნულებაა უცნობის საშუალებით ნაცნობის განსაზღვრება უცნობთან დაბრუნების მიზნით.
13.პოეზია ისევე არ დაიყვანება ჭეშმარიტებამდე,როგორც ჭეშმარიტება არ დაიყვანება პოეზიამდე,მაგრამ იმის ძალით რომ არც ერთს აინტერესებს მეორე და არც მეორეს პირველი,უერთმანეთოთ მათი მოაზრება შეუძლებელია(ეს ორჯერ წაიკითხეთI.B=)
14)პოეზია არ იბრძვის.
15)პოეზია არ შეიძლება იყოს სიმბოლო ან ნიშანი.
16)პოეზია არ გულისხმობს პოეტს,როგორც პოეზიისათვის სასიცოცხლო მნიშვნელობის ელემენტს.
17)დამთავრდა პოეზიის ერა. იწყება პოეზია

აკოპირე რა...ეს უფრო მომეწონა მე ;;) :)

გოუ ონ :)

თეზისები პოეზიაზე:

1.ჭეშმარიტება რომელიც პოეზიას აინტერესებს არ შეიძლება ნულის ტოლი იყოს,მაგრამ ვინაიდან არც ნულია ჭეშმარიტების ტოლი,ისინი ოპოზიციის ორი თანაბარუფლებიანი წევრის სტატუსით წარმოგვიდგებიან და იმის ძალით რომ ერთმანეთისკენ უსასრულოდ მიისწრაფვიან,ერთმანეთს განსაზღვრავენ.
2.პოეზიის მიზანი არ შეიძლება მარცხის შექმნა იყოს,რადგან პოეზია უკვე გაცნობიერებული თუ გაუცნობიერებელი მარცხის შედეგია.
3.პოეზიის ენაზე პოეზია არამარტო უცნობის საშუალებით ნაცნობის განსაზღვრებას ნიშნავს,არამედ თამაშის სისხლიანი ველიდან დაჭრილი და დახოცილი ადამიანების გამოყვანასაც.არარსებობს სხვა გზა უცნობთან დასაბრუნებლად.
4.პოეზია ძენონის ისარია,რომელიც მოძრაობს კიდეც და არც მოძრაობს.
5.პოეზია არ შეიძლება იყოს დადებითი ან უარყოფითი,მშვენიერი ან უგვანი,აბსტრაქტული ან კონკრეტული,ზუსტი ან არაზუსტი,უმიზნო ან მიზანმიმართული.
6.პოეზია იწყება იქ,სადაც განცდა მთავრდება.
7.პოეზია ერთჯერადია და არ ექვემდებარება ტირაჟირებას.
8.პოეზიას არა აქვს ფუნქცია,ხოლო მასზე დაკისრებული ფუნქცია პოეზიიდან მოწყვეტას და დამკისრებლის მიერ პოეზიის უარყოფას ნიშნავს.
9.მთელი სინამდვილე შეიძლება განისაზღვროს როგორც_ანტიპოეზია.
10.სიზუსტე ფუნქციაა,რომელიც ენიჭება პოეზია სინამდვილიდან გამომდინარე პრაგმატული მიზნებით და მოსაზრებებით.
11.პოეზია თვითკმარია.
12.პოეზიის უმაღლესი დანიშნულებაა უცნობის საშუალებით ნაცნობის განსაზღვრება უცნობთან დაბრუნების მიზნით.
13.პოეზია ისევე არ დაიყვანება ჭეშმარიტებამდე,როგორც ჭეშმარიტება არ დაიყვანება პოეზიამდე,მაგრამ იმის ძალით რომ არც ერთს აინტერესებს მეორე და არც მეორეს პირველი,უერთმანეთოთ მათი მოაზრება შეუძლებელია(ეს ორჯერ წაიკითხეთI.B=)
14)პოეზია არ იბრძვის.
15)პოეზია არ შეიძლება იყოს სიმბოლო ან ნიშანი.
16)პოეზია არ გულისხმობს პოეტს,როგორც პოეზიისათვის სასიცოცხლო მნიშვნელობის ელემენტს.
17)დამთავრდა პოეზიის ერა. იწყება პოეზია.

:) ვაკოპირო?:)

კოშკა - კოშკაა. ეს კი მიკი მაუსის დაწერილია :)

ლექსი უნდა იყოს ადამიანის უმშვენიერესი სხეულის, შესაძლებელი სრულყოფილების ამ უმაღლესი საფეხურის, ნაძერწი
ამ საღამოს რას აკეთებტ?:)
ნორმალურია,არქაული სურნელი აქვს ცოტა:)
კოშკა უფრო იაზვურად იტყოდა:)