ჩემო ძვირფასო, ერთადერთო, ჩემო გერტრუდა,
ბედმა ათასგზის დამცინა და ასგზის მიმუხთლა,
არამცთუ ყეფის ეშინოდა ჩემს ბედს-ძაღლისა,
კუდის ქიცინსაც გაურბოდა, ვერც მე გავრისკე,
ამაყად მევლო მაწანწალა ძაღლთა წინაშე,
ივლისის ხვატში ან პირიქით, მარტის წვიმაში,
ვერ გავასაღე ამ ხროვაში თავი-ლუხუმად,
ბედს სიტკბო არ აქვს შაქარლამის, რახათ-ლუხუმის,
მას უფრო მწარე გემო დაჰკრავს, კაკლის წენგოსი,
გზადაგზა ვნიღბე ჩემი ბედი, უცხოდ შევმოსე
და ვინც უკუღმა მიცქეროდა, წაღმა შემხედა,
ვინც არ იცოდა, გამომკითხა ჩემი სვე-ბედი,
პალინდრომი და ესსეები ვეღარ მართობენ,
წყალს წაუღია ჩემი ბედის უკუღმართობა,
ჩემო ძვირფასო, ერთადერთო, ჩემო გერტრუდა,
ბედმა ათასგზის დამცინა და ასგზის მიმუხთლა.