უილიამ შექსპირი - სონეტი XCV (95) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

გალამაზდება საქციელი შენგან ნაძრახიც,
მატლივით დახრავ,  ტურფა ვარდზე როცა ცოცდება,
საკუთარ სახელს და ჩირქს მოსცხებ უგვან განზრახვით
და მიმზიდველად წარმოაჩენ ავხორც ცოდვებსაც.

ენაჭარტალა თუკი ლამობს გაქიაქებას,
აღვირახსნილად სურს შეგრაცხოს ქცევის განხილვით,
შენი სახელის ხსენებისას ხდება მაქებრად
და განქარდება ყველა ავი გამოძახილი.

ხელში ჩაიგდო მწიკვლმა შენი ახოვანება
და დიდებული საცხოვრისი გადაილოცა,
შენ შეგიძლია გადაფარო ნაკლოვანება
და თვალწარმტაცად მოაჩვენებ სათაკილოსაც.

მაგრამ ერიდე უთავბოლო დროისტარებას,
პირბასრ ხანჯალსაც დააჩლუნგებს ხშირი ხმარება.

8 მარტი, 2022 წ.


William Shakespeare – Sonnet XCV (95)

How sweet and lovely dost thou make the shame
Which, like a canker in the fragrant rose,
Doth spot the beauty of thy budding name!
O, in what sweets dost thou thy sins enclose!

That tongue that tells the story of thy days,
Making lascivious comments on thy sport,
Cannot dispraise but in a kind of praise;
Naming thy name blesses an ill report.

O, what a mansion have those vices got
Which for their habitation chose out thee,
Where beauty's veil doth cover every blot,
And all things turn to fair that eyes can see!

Take heed, dear heart, of this large privilege;
The hardest knife ill-used doth lose his edge.


Sonnet 95 in modern English

How sweet and lovely you make the flaw appear that is spoiling your reputation, just as a blight spoils the reputation of a fragrant rose! Oh, with what a sweet exterior you cover over your sins! Those who talk about you, while commenting on your lustful ways, can’t help couching that criticism in the language of praise. Just the mention of your name makes bad actions appear good. Oh what a beautiful house those vices that chose you as their home have – a place where the veil of beauty covers every flaw and everything that’s visible appears beautiful! Be careful, dear heart, of this great privilege: even the hardest knife will lose its edge if abused.


подстрочный перевод А.Шаракшанэ

Какими милыми и прелестными ты делаешь позорные дела,
которые, как порча в душистой розе,
пятнают красоту твоего юного имени!
О, в какие прелести ты облачаешь свои грехи!

Язык, рассказывающий историю твоих дней -
делающий фривольные замечания о твоих развлечениях, -
не может осудить тебя иначе, как в виде хвалы,
так как упоминание твоего имени делает благим дурной отзыв.

О, какой роскошный дом у этих пороков,
которые в качестве жилища выбрали тебя, -
где завеса красоты покрывает любое пятно
и все превращает в прекрасное зрелище для глаз!

Береги, дорогое мое сердце, это великую привилегию:
прочнейший нож, если им злоупотреблять, теряет остроту.