უილიამ  შექსპირი  -  სონეტი CXXII (122) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

ხსოვნას შემორჩა ნაჩუქარი შენგან წიგნაკი,
გულისნადები გამხელილი, როგორც შელოცვა,
თუ დაივიწყეს უმაქნისი ლექსი სინაკლით,
მას უკვდავება სამუდამოდ გადაელოცა.

იცოცხლებს შენი ხატება და დანატოვარი,
სანამ გულს და გონს აარსებებს ქვეყნად ბუნება
და მხოლოდ მაშინ განქარდება ნასახსოვარი,
როცა ორივე ჟამთასრბოლით დაითრგუნება. 

ტრფობის აღნუსხვას არ სჭირდება რამე ქვითარი,
ვერც გამოდგება სიყვარულის დასამტკიცებლად, 
გავასაჩუქრე არმაღანი ესევითარი,
რადგანაც გულზე ამომწვარი აღარ იცვლება.

გვედრი, წიგნაკის გაცემისთვის ნუ გამიწყრები,
მოკარნახეა ვინაიდან გულმავიწყების.

3 მაისი, 2022 წ.


William Shakespeare – Sonnet CXXII (122)

Thy gift, thy tables, are within my brain
Full character'd with lasting memory,
Which shall above that idle rank remain
Beyond all date, even to eternity;

Or at the least, so long as brain and heart
Have faculty by nature to subsist;
Till each to razed oblivion yield his part
Of thee, thy record never can be miss'd.

That poor retention could not so much hold,
Nor need I tallies thy dear love to score;
Therefore to give them from me was I bold,
To trust those tables that receive thee more:

To keep an adjunct to remember thee
Were to import forgetfulness in me.

Sonnet 122: Translation to modern English

The gift you gave me, a copybook, has already been filled in my imagination – with verses that will stay in my memory far longer than they would in that pathetic book, outlasting any date, for eternity: or at the very least, as long as my brain and heart have the ability to survive. You will be recorded there until each of them has to give you up as they pass into oblivion. That poor book couldn’t hold as much, nor do I need to keep notes to record the deep love I have for you. So I took the liberty of giving it away, trusting to that book that presents you more accurately. Keeping a written record of you would be admitting that I’m forgetful.


Подстрочный перевод А.Шаракшане

Твой подарок — твоя книга для записей — находится в моем мозгу,
заполненная записями долговечной памяти,
которая пребудет выше этого бесполезного ряда строк`
за пределами всех сроков, до самой вечности;

или, по меньшей мере, пока мозг и сердце
имеют от природы способность существовать, —
до тех пор, когда каждый уступит стертому забвению свою долю
тебя, эти записи о тебе не могут быть утрачены.

То бедное хранилище не могло вместить так много,
да мне и не нужны расписки, чтобы вести учет твоей драгоценной любви;
поэтому я посмел отдать ее [книгу],
чтобы довериться той «книге», которая вмещает тебя в большей мере.

Пользоваться дополнительным средством, чтобы помнить тебя,
означало бы признать, что я забывчив.


{*  Как  явствует  из содержания сонета, поводом для него послужило то,
что  поэт  утратил  (возможно,  отдал  кому-то) полученный от Друга подарок,
который  представлял  собой какого-то рода книгу для записей. Что в точности это  была  за  книга  и  была  ли она пустой или содержала записи – остается неясным.}