თურქეთის ტრაგედიიდან
შემომრჩენია
და შემომჩენია, -
კორპუსის ნანგრევის ფონზე
ჭარმაგი კაცი, -
ლოდივით მძიმე და უძრავი.
მის წინ გაშლილ,
ჭრელ საფენზე
პლასტმასის წყლის ბოთლს მიშტერებული.

მასში თავი ამოვიცანი,
ნანგრევებში შენ...

და ისევე გავბრაზდი საკუთარ თავზე,
როგორც იმ კაცზე,
უმოქმედოზე,
გაშტერებულზე...
გვიან გავიგე,
მაშველის გარდა,
არავის ჰქონია  უფლება
ყოფილიყო გადამრჩენელი.

ამ მსგავსებისთვის
არ მინდოდა გამესვა ხაზი.
მსურდა დამვიწყებოდა,
მაგრამ ის კადრი გონებიდან არ მშორდებოდა.

ვიცი,
დავწერ და
თავს დავიმშვიდებ,
რომ
არც მე მქონია უფლება: ჩაგხუტებოდი,
ჩამეკოცნე,
მორგიდან სასაფლაომდე
მარშრუტი შემეცვალა,
გზა დამეგრძელებინა,
სახლში მიმეტანე...
და არც შესაძლებლობა:
გამელღვო დრო,
ამეკუწა,
გამეუქმებინა...

უფლებებზე რაღა ვილაპარაკო,
თუ ნებაც გვეთმობა?!

ჩვენ შეიძლება ჩამოგვერთვა ბევრი,
მაგრამ  შემოგვრჩა უფლება გაპროტესტების,
თუმცა წყლის ჭავლით
და წიწაკით შეზავებული
და მაინც...

დედაქალაქის მთავარ გამზირზე,
ჩვეულებრივი ასფალტის გზაზე,
დასაშლელად და დასაშინებლად მჩქეფარე წყალზე,
ისე ცეკვავდა ქართველი დროშით,
როგორც სერფერი
შტორმის დროს ზღვაზე.

ამ ორ კადრს შორის რა კავშირია?
მაშინ ვგრძნობდი,
ახლა კი ვხედავ,
რა დიდი განსხვავებაა,
მკვდარი სიცოცხლის
და სიცოცხლეს შორის.