ჩემო გვანცა დედოფალო
კვლავ ამოდის შენთვის მზე,
მე კი ისიც მეყოფა, რომ
ერთხელ გნახე მეჯლისზე.

თუმცა არა! ჩემთვის შენი
მარტო ნახვა არ კმარა,
გავაჭენოთ თეთრი ცხენი,
შევსვათ წყალი ანკარა.

თუმც არ მქვია შენი ქმარი,
მაინც მინდა გაკოცო...
ავაჟღერო შენთვის ქნარი,
ერთხელ მეც გაგაოცო.

სიზმრად გხედავ, თეთრი ღვინით
ვლოცავ ყველა ბედიანს,
ახდენილი სიზმარივით
გულს აოცებ სევდიანს.

მაშ, კეთილი ინებე და
ამისრულე სურვილი,
მემართება ლამის ბნედა,
მაღრჩობს კოცნის წყურვილი.

ჩვენით ხარობს აქ ჯეჯილიც,
თუ გსურს, კიდეც ვიმღეროთ,
მსურს ჩემს თვალწინ მაგ ჯეირნის
ყელი რომ მოიღერო.

თუ გაქვს რწმენა, ბედიც გწყალობს,
სულ გესმოდეს რწმენის ხმა...
ჩემო გვანცა დედოფალო -
ბაღვაშების გენის ხარ!