მე ჩემი ლექსის სუნთქვა მაშინებს,
ისე სუსტია და ნაღვლიანი,
ვგრძნობ კალმის წვერით როგორ ვამძიმებ,
ან როგორ ვაკრთობ ფურცლის შრიალით.

ის ჯერ მუნჯია, უმწეო ბავშვი,
ლურჯი სინათლე უდგას თვალებში,
მე კი ვინ იცის რა მძიმედ დავსჯი,
ჩემი სულის და კალმის თარეშით.

მერე კი მზერით ვაცილებ ნელა
და ვცდილობ ფურცელს გავუზიარო,
თუ, როგორ იდგამს ბავშვივით ენას,
ან რა ტაატით იწყებს სიარულს...



პოეტებს

რა უნდა გითხრათ?- უკვე ამ ხელებს
ბოლო იმედის დაღი ატყვია,
შუბლით ვეხები სარკის ნამსხვრევებს,
როგორც ჭრილობას ანდა ნატყვიარს...

ჩვენს ბილიკებზე უკვე დამზრალი
მღვრიე ქარი და წვიმის წვეთია,
სადაც ძაღლივით წოლა- წანწალი
უყეფს პოეტის კენტად ხეტიალს...

იმედი ზღაპრის გმირთა ხვედრია,
გაგვიზომავენ მანძილს ხმიადით
და ბოლოს ფიქრსაც დაგვაყვედრიან,
თუ ავხმაურდით ან ავხმიანდით ..

მხრებზე საკუთარ ცხედრებს დავიდგამთ,
ცხოვრება თურმე მძიმე ტვირთია
და სავალალოდ ის რაც არ გვითქვამს
საფლავის ლოდებს გაურითმიათ...

რა უნდა გითხრათ?- უკვე ამ ხელებს
ბოლო იმედის დაღი ატყვია,
შუბლით ვეხები სარკის ნამსხვრევებს,
როგორც ჭრილობას ანდა ნატყვიარს...