მახსოვს მაშინაც ასე თოვდა დეკემბრობისას,
სველი წვეთებით; აწუწებდი ღუმელზე გუნდას.
თოვლი ხელებში მიდნებოდა. იმ გუნდას გაჰყვა,
თოვლიანი შემასმენლის მოულოდნელად.
მერხები დარჩა ისეთივე, ჩვენი ლოყები,
გრძნობის სილაქით შეწითლებულ ყურებს იმოწმებს.
როცა გაავდრდა, გათოვდა და აღარ გათენდა,
სევდამ შემიპყრო, უნაპიროს ვგავდი მდინარეს.
კალაპოტი რომ მოგეყინა ნაპირს მომადექ,
გსურდა, თევზები დაგეჭირა მარტივად, ხარბად,
შენი გული კი გაყინული, მაინც ვერ გალღვა,
ახლა გვიანი შემოდგომა ფესვებს გიყინავს.