ეს ლექსი იმ ავადმოსაგონარ დროს ჩაისახა.
გულის ტკივილი, საშინელი განცდა იყო მაშინ ყველა ქართველის გულში.
ტიროდა საქართველო.  ცოტათი მიყუჩდა ტკივილი და ისევ საშინელების მოლოდინი!?
გონს მოდით ხალხო!!!

................................................................

მომიტევეთ, მაგრამ სხვაგვარად არ "ძალმიძს".

............................................................
ცრემლად იღვრება საქართველო,
ძაძა ჩაუცვამს თბილისს!
ვეღარ ვიხილავთ აღტაცებული
ქართველი კაცის ღიმილს.
ვინ გააქვავა გული- ქართული?
ვინ ჩაგვინერგა ზიზღი?
როდის დაინგრა ნავთსაყუდელი-
გადაგვეფარა ბინდი?
ქართველი ერის მომავალს-
შვილებს ვინღა გაუქრობს ცრემლებს?
საუკუნენიც ვეღარ განკურნავს
ქართველთა დაჭრილ გულებს!
ჩვენ წინაპართა ძახილი გვესმის-
გვსაყვედურობენ ძლიერ.
არ გვპატიობენ მუჭა ქართველთა
სისხლით შემოსილ შვილებს!
ჩვენ საქართველოს სუნთქვა მოგვიხმობს-
ქართველი დედის გული!
გონს მოეგეთო, შვილნო ქართველთა!
სისხლით ნუ მორწყავთ თბილისს!
გონიერება ქართველი კაცის-
მსოფლიოს ხალხებს ესმის.
სისხლით დაცილი ქართველის
გული-გამოადგება თბილისს??