ივლიტე,
მწერ, რომ მე აღარ მე-შენთან-ება,
რომ სული ჩემი დანაგვიანდა...
შენთან კი არა, სულელო ბავშვო,
ჩემამდე მოსვლაც დამაგვიანდა.

ივლიტე,
მე დღეს მჭირდება ლეღვის ფოთოლი,
რომ ურცხვ გრძნობებზე შემოვიფარო.
არ მინდა, შენი გონების ბაღში
ვაშლის საკრეფად შემოვიპარო.

ივლიტე,
ვერ დაგიხატავ ძველებურ ბაღებს,
ცას რომანტიკულს ანდა კვიპაროსს.
ამბობ: დავეცით, ჩვენი გონება
ღმერთმა ასოზე გამოგვიბა როს.

ივლიტე,
სამჯერ იყივლა უკვე ღალატმა,
მე კი ჩემს სხეულს მივერეკები.
მე მიმატოვა ჩემმა ქალაქმა,
სადაც ოდესღაც მოველ ეკლებით.

ივლიტე,
მინდა, ძარღვებში სისხლად მივლიდე,
სანამ შენს ტვინში შეგლეს სიავეს.
შენ ეკლესიის ფარსებზე მწერდი.
და გაბოდებდა ეკლესიავე.

ივლიტე,
ჟრუანტელივით მინდა მივლიდე.
ივლიტე!

ივლიტე,
მწერ, რომ მე აღარ მე-შენთან-ება,
რომ სული ჩემი დანაგვიანდა...
შენთან კი არა, სულელო ბავშვო,
ჩემამდე მოსვლაც დამაგვიანდა.