ფანჯრიდან  ხედია ლოტკინის  .
ვზივარ .
მივირთმევ  ტკბილ  ყავას.
ქალაქში  მძვინვარებს  ,,ბოტკინი ,,
კლინიკის  ეზოში  ჭილყვავებს 
ვაპურებ.
ვეწევი.
ვიღამებ .
ნელ-ნელა  დაცხება  მზის  სხივი.
შარშან  ხომ  ერთად  ვიყავით ?
ახლაც  მჭირდები  სისხლივით !
მოცვივდნენ სიზმრიდან რაშები
ჭენებით ,
ფლოქვების  თქარუნით.
სველი  პერანგიც  გაშრება ,
გაქრება დარდები  ფარული
და  ჩემ  გულს ნაისრალს ,
ნაკენჭარს
აანთებს  მზის ღმერთის  ,ან  ეშმის
ყვითელი კბილების  დაკრეჭა
და შემაფხიზლებს ,გალეშილს .
შევცქერ კვლავ  მთვარეს ,დამშეულს ,
თავიც  აღარ მაქვს  დამალვის .
,,ჯვარს  ეცვი,  თუ  გინდა!  საშველი ,
არ არის,  არ  არის,  არ არის !  ,,
მე  მაინც  მიყვარხარ! უშენო
დღეები  წავშალე ხსოვნიდან .
და თუ თავს მაინც  ვუშველი
მოვალ, ყვავილებს მოგიტან .
მაგ შენი  კაბის კესანებს
ვრწყავდი,
სიცოცხლით  ვავსებდი .
,,ვით მოწყენილი  ვერსალი,,
ეზოც არ არის  ასეთი :
არც ყინვა  არი  გარშემო ,
არც გაზაფხულის  თოვლი  დევს .
არც  შენ  არ ჩანხარ ,არც შენი
წერილი ,როდის მოვიდე!