წყდება ჯაჭვის ბოლო რგოლები,
ღამეს ერკინები ვერაფრით,
წყვდიადი - ოთახის კედლებში,
გტკივა მარტოობის პერანგი...
სწრაფად შემოხურულ დარაბებს,
გული მოაყოლა წამსვლელმა,
და თვალის გუგების ნაკვერჩხალს,
უცეცხლო შემორჩა წამება...
ითვლი და სათვალავს ერევი,
კალენდარს გასცვივდა წარსული,
გინდა დავბრუნდე და ვერ ხვდები,
რომ სამუდამოდ ვარ წასული...