ციცავ ცოტა მოიცა
-ნუთუ აქ ხართ ბატონო?
ეს კედლები ამ დუმილს
ვეღარ შეინახავენ,
ვერც საყრდენი გაუძლებს
ვეღარც საქალბატონე
დაიცლება ოდესმე
გახვრეტილი მახარა.

დაფერთხილი ღიმილით
და დამფრთხალი მუხლებით,
ცხადად-სიზმარ არეულს
კარადიდან თოჯინებს
სახეს აუთამაშებს
არაფიქრის მუხლუხო,
გადაღლილი სიჩუმის
სვავებივით საჯიჯგნად.

ყოველ ღამე საათი,
როცა ვეღარ წიკწიკებს
ფეხაკრებით დადიან ოთახებში ჩრდილები.
-იცი? მე მეშინია
თოჯინების სიწითლის
როცა იკრიბებიან
ბნელში სამარჩიელოდ.

-აქ არიან.
-ჰო ვიცი.
ისინი აქ არიან.
-გეშინია?
ინათებს
და სარკმელთან არილი.
ფეხაკრეფით ჩამოვა ციდან მაცხოვარივით.

ტიკ-ტაკ მღერის საათი.
წკაპ-წკუპ წვიმამ უმატა.
აღარც სამასლაათო
აღარც დარდის ყულაბა.

სისხლით სავსე ოთახი
ცარიელი კარადა.
არჩევანი მოხარშეს
ახლა წვავენ არადანს.