#პუბლიკაციები

აბა, ჩემო ტკბილო მეგობრებო, განსაკუთრებით თქვენ, სონეტების კითხვა ვისაც გიყვართ.
ყინული რომ წყალში ჩავარდება და აგრილება დაიწყება,  სექტემბრის პირველ, მღელვარე დღეებში  სასწავლებლებსა და სამსახურებში  ახლად დაბრუნებულებმა არ დაივიწყოთ “ლიტერატურული გაზეთის” ახალი ნომრის შეძენა!
    შიგ უამრავ საინტერესო პუბლიკაციასთან ერთად გელით  თქვენი მონა-მორჩილის ანუ ნინო დარბაისელის (დედი, აი, რა გოგო ვარ!- არ დამვიწყებია,  დაპირებისამებრ, ქართული გვარის დაწერა) სონეტების ნაკრები!

    ლირიკული ჩართვა:
    ორი დრო მიყვარს  თბილისში -  გაზაფხული რომ იწყება, პირველი ია-ყოჩივარდები რომ გამოჩნდება - იქიდან დაწყებული ივნისის ბოლომდე და  მერე სექტემბრიდან  - გიორგობამდე.
  დანარჩენი -  ქეიფ- ქეიფით გადასატან-გასაძლებია.

ეს - დედაჩემს დავუწერე და იქნებ სხვასაც გამოადგეს

დედი, სხვებს ამისი განმარტება არ სჭირდებათ, იქნებ არც შენ, მაგრამ მაინც დაგიწერ, რომ გაგიადვილო ამ ლექსის გაგება.
ფლორენცია - ანუ ყვავილების მხარე - გალაკტიონის ოცნების მისამართი იყო.
იქ არასოდეს ყოფილა, თუმცა წარმოსახვით მოვლილი აქვს.

ალუზიებია გამოყენებული მისი ლექსებიდან.
პრიმა ვერა - ბოტიჩელის ქმნილება რომაა, ვიცი, გახსოვს.
სამაიას იქ სამი ჰაეროვანი  მუზა ცეკვავს.
სამაიით ქალთა მიმოსვლა გალაკტიონის სახეა.
სავონაროლა ისაა, ფლორენციელებს  ხელოვნების ქმნილებანი რომ დააწვევინა, მერე თვითონაც კოცონზე დაწვა რომ მიუსაჯეს, ხომ გახსოვს, გვილაპარაკია.  შედარებით რბილი მხატვრები შევურჩიე გალაკტიონს.  რატომ?
პოეტური ენა, რომელიც მან სათავისოდ შექმნა, მორბილებულია, რაფინირებული. განსხვავებით, მაგალითად, შენი საყვარელი გოგლასაგან. არ იყო  გალაკტიონი მიქელანჯელოსავით “უხიაგი გენია”.
დანარჩენი - როგორც ტექსტშია.