უღრან ტყისპირეთთან სიღრმით უსასრულო ღამე გადაბრუნდა
ხმები წყაროების დაწვნენ სიშორესთან სველი დალალებით
ნისლის პოეტები დროში წავიდნენ და უკან არ დაბრუნდნენ
შუქი ღრუბლებიდან მთვარემ გამოსახა სივრცის აალებით

ვსჭვრეტდი ვერცხლის რკალის მზერას უმკაცრესი ფორმის გამოხედვით
კაცმა უკაცრიელ კაცის მიტოვებულ სტროფში ჩამომხედა
წვიმის პოეტების მშრალი შადრევნები ბჭობდნენ ამოხეთქვით
ნეტავ რატომ ხდება ნეტავ როგორ მოხდა ნეტავ რა მოხდება

მთანი თოვლიანნი ბურთში წრეებივით ისხდნენ ქაოტურად
ნავის პოეტები ჰაერს აედევნნენ წრეში ბურთებივით
ფანქრის გამოღრღნილი ფიქრის თავსახური თემამ ამოწურა
წერტილს დაუბრუნდნენ აზრნი გაყიდული ფურცლის ხურდებივით

წამი წარმოჩინდა ურჩი პოეზიის მორჩილ კელიოტად
გზა ჯერ ვერამოხსნილ კიბის ლაბირინთში უცხოდ მაცდურია
აჰა გამიცანით ჩემში ლანგსტონია დანტე ელიოტი
პაბლო ჰომეროსი ვირგილიუსია პოა არტურია

ღრმად გალანტურია ვიღაც ერთი მკვდარი ყველა მკვდრებისადმი
ტყვიის პოეტები უკან უსასრულო მჭიდში ბრუნდებიან
ყველა მოკლულია ყველა უსახელოდ მხოლოდ ერთისათვის
წრეში ბურთებია წრეში უსასრულოდ ბევრი ბურთებია



시는 원 안의 공이다!

깊이를 알 수 없는 밤이 울창한 숲 가장자리에서 뒤집히고
샘물의 목소리들은 젖은 머리채를 늘어뜨린 채 먼 곳에 누웠네
안개의 시인들은 시간 속으로 떠나 다시는 돌아오지 않았고
구름 사이에서 달은 공간을 불태우며 빛을 그려냈네

가장 엄격한 형상의 시선으로 은빛 호를 바라보았네
사람 하나가 황량한 인간의 버려진 시구 속에서 나를 내려다보았네
비의 시인들의 마른 분수들은 터져 나오듯 서로 논쟁하였네
어찌하여 이런 일이 일어나는가, 어떻게 일어났는가, 앞으로 무슨 일이 일어날 것인가

눈 덮인 산들은 공 속에 원들처럼 무질서하게 앉아 있었네
배의 시인들은 공중을 뒤쫓아 원 안의 공들처럼 달아났네
갉아 먹힌 연필의 생각의 뚜껑은 주제에 의해 소진되었네
생각들은 팔려 나간 종이의 잔돈처럼 점으로 되돌아왔네

순간은 반항적인 시의 순종하는 켈리오트로 모습을 드러냈네
아직 풀리지 않은 계단의 미궁 속 길은 낯설고도 유혹적이네
자, 나를 알아보라, 내 안에는 랭스턴이 있고 단테와 엘리엇이 있네
파블로는 호메로스이며 베르길리우스이고, 포는 아서이네

누군가, 이름 모를 한 죽은 자는 모든 죽은 자들에게 깊이 정중하네
총알의 시인들은 끝없는 탄창 속으로 뒤돌아 돌아가네
모두가 살해당했네, 이름도 없이 오직 단 한 사람을 위하여
원 안에는 공들이 있네, 원 안에는 무한히 많은 공들이 있네