აიკაპიწეს თებერვალი ქართლის მინდვრებმა,
წამოეზარდათ ნაძვებსა და ფიჭვებს სანთლები,
ამ დროს ყველაზე მომეტებით შენთან მინდება,
შენ კი არ ჩნდები...

ვეძებ და გულის ტკენის მიზეზს ვეღარ ვპოულობ,
ხან სავსე მთვარეს დავაბრალე, იქნებ, ჩიყვია... 
ამოიჩემა ჩემს კარებთან ქარმა სოული
და... ჩაიხვია.