- რა ჩუმი საღამოა, არა? წყნარი, რაღაცნაირი, უმელოდიოდ მელოდიური... სიმშვიდე რომ გსიამოვნებს, მაგრამ ცოტა ხანში გბეზრდება... რაღაც სხვა გინდა, უფრო სასიამოვნო, თბილი, კეთილი... სულ შენთან რომ იყოს. აი, ახლაც... ვის ვწერ ამას? არავის... ვიღაც გამოგონილს, რომელიც არასდროს არსებობდა და არც იარსებებს... ან ვინ იცის? მაინც მაქვს იმედი, უიმედო იმედი.
                ღია ვარდისფერ კედლებსაც უჩნდებათ ბზარები ხანდახან, მერე მისი ამოვსება ეზარებათ ხშირად და რჩება ისევ ისე... არ მინდა ცხოვრება გაბზარულ კედლებში. არც კარგად შეკეთებულში, ათასფრად შეღებილში, მაგრამ უკარებოში. მაღალი კედლები კარების გარეშე, შენ კი შიგნით.
                არასდროს იცხოვრო დღევანდელით, იფიქრე ხვალეზეც! დღეს შეიძლება ისწავლო რაღაც, ყველამ ისწავლოს... ვიღაცამ მანქანის ტარება... ხვალ კი მოვარდეს იმ თავისი მანქანით და გაგიტანოს, მერე აღარაფრად გინდა შენი ნასწავლი, არც იმას მანქანის ტარება... უნდა გაიქცეს, გაექცეს ყველას, რომ არ მოხვდეს გაბზარულ, ჩაკეტილ კედლებში. უნდა გაიქცეს მთვარეზე და იაროს უკან-უკან, რომ წაშალოს ნაფეხურები. მთვარეზე ვერ მიაგნებენ, მაგრამ დაინახავენ კვალს...
                ჩუმი საღამოა, უმელოდიოდ მელოდიური... მთვარიანი საღამო. ციცინათელების ქვეყნიდან რამდენიმე გამოპარულა. ისინი ნაფეხურებს არ ტოვებენ, სამაგიეროდ ანათებენ...
                მთვარეზე ვიღაცამ გადაირბინა...