ჯერ კიდევ გახარებს მაისი ასფერი,
        ვერ ამჩნევ ივნისის მოსვლას.
ივნისი მთვარის სხივს არეკლავს ცელზე და
        მაისის ყვავილებს მოკლავს.
ყვავილთა სიცოცხლე, ვითომც არაფერი,
        სულ არ ედარდება მცელავს,
შენთვის,მშვენიერო,მცელავი დროა და
        ჯერ ისევ ათასფრად ელავს...
ყვავილიც ცოცხლობდა,ხარობდა,დარდობდა
        და არც სილამაზე აკლდა...
ხმას არვის არ სცემდა,ძალით კი ავსებდა,
        უცხო სიამაყე ახლდა,
ცელმა მოპირულმა,დაფიქრდი,მოცელა...
      სისხლი შეიწოვა მიწამ,
ყვავილის ადგილი,დრო რომ შეიცვალა
      უმალ დაიკავა ღიჭამ.