ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: თეა თაბაგარი
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
27 აპრილი, 2009


მეგობრული წერილი ურაკპარაკს, ანუ ''როდესაც დუმილიც ღალატია''...

გამარჯობა, ურაკპარაკო!
წელიწადზე მეტია, რაც მე და შენ ერთანეთს ვიცნობთ და საკმაოდ ბევრი რამ გადავიტანეთ ერთად.
ვუზიარებდით ერთმანეთს განცდებს, ტკივილებს, სიხარულებს. ჩვენ მეგობრები ვართ. ბევრს იქნებ გაეცინოს კიდეც ამ სიტყვებზე, მაგრამ მერე შეიძლება აქ გატარებული უძილო ღამეებიც გაიხსენონ და ის სიამოვნებაც, შენს გარემოში გაცნობილი ნიჭიერი ავტორების შემოქმედება რასაც გვანიჭებს-ხოლმე.
გულისტკენაც ბევრი მახსოვს აქ, გაუგებრობებიც არასდროს აკლდა ქაურობას, მაგრამ იდეალური განა რა არის ქვეყნად, შენ რომ იყო?!
ჰო, კიდევ იყო ომი. ომი, რომლის საშინელება ჯერ კიდევ ბოლომდე გაუცნობიერებელია საზოგადოებში.
აგვისტოს პეროდში ჩემს იმერეთში ვიყავი და ყველაფერთან ერთად, იმაზეც ვფიქრობდი, შევძლებდი თუ არა საკუთარი სახლის, ახლობლების, შენს ნახვას...
ომმა მომანატრა აქაური მეგობრებიც, რომლებთანაც შენთან მეგობრობამ დამაახლოვა. სხვათაშორის, ერთმა მათგანმა, უნიჭიერესმა პოეტმა, ორიოდე დღის წინ, ამ თემაზე კამათის დროს შთამაგონა მსგავსი წერილის იდეა. შენ კარგად იცი, რომ ლექსი საუკეთესო რამაა, რისი წერაც შემიძლია და ახლაც ისეთი განცდა მაქვს, თითქოს
პოეზიას ვღალატობ ჩემი ''პროზაული სათქმელით''. თუმცა, არა იმიტომ, რომ ემოცია ან რითმა დამელია...
რამდენჯერმე მქონდა ცხოვრებაში ისეთი საშინელი  პერიოდი, როცა ვეღარაფერს ვწერდი. ბოლოს ომის დროს ვიყავი ასე.
''როდესაც დუმილიც ღალატია'' დავარქვი პატარა ლექსს, სადაც, მე, როგორც ერთმა ჩვეულებრივმა შვილმა, საქართველოს ჩემი უსუსურობის გამო მოვუბოდიშე. ხვალ მიტევების დღეაო უწმინდესმა და კიდევ ერთხელ დავწერდი, ალბათ, იგივეს. თუმცა, არც  ახლა მექნებოდა იმის განცდა, რომ ყველა მიხვდებოდა, სამშობლოს თემაზე რომაა ეს ლექსი.
მაშინაც მომიწონეს მეგობრებმა, ზოგმა _ ნაკლებად, მაგრამ დამრჩა შეგრძნება, რომ
უმეტესობამ ვერ გაითავისა ის სულწრფელი ფრაზები. პოლიტიკა ხელოვანის საქმე არააო, მიკვირს რომ ამბობენ. ან რომელ პოლიტიკაზეა საუბარი, როცა საქართველოს სინდისი ბინძურ ხელებშია მომწყვდეული და სულს ღაფავს... მე, უბრალოდ, აღარ მინდა გლეხს ვაზი გაუჩეხონ...
ახლა, ჩემი აკანკალებული თითებით და ტვინის უჯრედებით ამ წერილს რომ გწერ, ეზოში გულსაკლავი ხმა ისმის, დედაქალაქის მშვენებას ანადგურებენ, ძირშივე ჭრიან
ამაყად მდგომ ჭადრებს და ალვებს, არაერთი პოეტის შთაგონების წყარო რომ ყოფილან. ახალშეფოთლილი ტოტები მიყოლებით ენარცხებიან ძირს და მესმის, როგორ კვნესის მიწა მათი ცოდვით.
ხალხისთვის არცერთი მთავრობა არააო, უყვართ-ხოლმე მავანთ და გონივრული ნათქვამიცაა. თუმცა, მეტ-ნაკლები სიკეთის და სიბოროტის გარჩევა მინდა შეგვეძლოს, რათა ასე მწარედ აღარ შევცდეთ.
ვიცი, არც შენ გინდა, რომ გაურკვეველი მიზნებით წამოწყებულ ომში იხოცებოდნენ ვაჟკაცი ქართველები და არც რომელიმე მაღალჩინოსნის პირადი ინტერესების გამო...
რუსთაველის პროსპექტი დაანაგვიანა ხალხის საპროტესტო გამოსვლებმაო. ეს ნაგავი უფრო გვტკივა, მეგობარო, თუ ამ პროსპექტზე სეირნობისას, ყოველ 2-3 ნაბიჯში რომ ხელგამოწვდილ ადამიანებს ვხვდებით?!
მე მრცხვენია მათი, არა იმიტომ, რომ ხურდა ფული არ მაქვს სამადლოდ...
შემეძლო მომენდომებინა და უფრო დახვეწილად გამეცნო ერთი ამოსუნთქვით ნათქვამი, მაგრამ არ მინდა შეგაწყინო თავი. ალბათ, ძალიან არაპოეტურად და დამღლელადაც კი ვსაუბრობ. აქვე, ჩემივე ლექსიდან(''მტკივა'') ფინალური სტროფი გამახსენდა უცებ და გავიმეორებ:

ბოლო აღარ უჩანს, მგონი, გაუსაძლის დუმილს,
და დღეს ყველა ნერვი ყელში მობჯენილა ერთად,
ეს სულ რამდენიმე სიტყვა, ერთ ამოთქმად, თუ ღირს,
ჩემი საქართველოს სუნთქვას შეაშველე, ღმერთო...

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები