თბილ ქვეყნებამდე შორი გზაა,
ლივორნოც დათმე.
არ ჩამოხსნიან აწი ფერებს
შენი სულიდან.
მოკვდი და აჰა, ცრუ ქალაქის
ქუჩებიც გათბნენ
და გაახსენდათ -
ლოთ გენიას ვიღაც უვლიდა...


შენი ჟანა ვარ მოდილიან,
უნდა გადავხტე!
ღილებშეკრული ხელოვნება
ვის რად სჭირდება.
იქნებ გვესიზმრა ეს ტკივილი,
იქნებ, არ ავხდეთ...
შენი ჟანა ვარ მოდილიან,
ცა არ მიხდება.