-- რა მჭირს?
-- არაფერი.
-- ვკვდები?
-- არა.
-- აბა რატო ტირი?
-- ისე.
-- არ იტირო რა!
-- კაი.
-- მაინც ტირი!
-- ვიცი.
-- არ იტირო, მე არ მეშინია!
-- ვიცი.
-- არც შენ უნდა გეშინოდეს!
-- ვიცი.
-- მერე გეშინია?
-- კი.
-- ნუ გეშინია...
-- ...
-- ნუ იტირებ, გეხვეწები...
-- ...
-- ნახე, მეც ვტირი, მეშინია.
-- რისი?
-- შენი დაკარგვის.
-- მეც მეშინია.
--რისი?
-- უშენობის.
-- მე შენ გკარგავ!
-- არასოდეს!
-- ხომ გიყვარვარ?
-- სამუამოდ!



მე მეგონა, რომ სიყვარულით ბედნიერები ვიქნებოდით. სიგიჟემდე მიყვარდი და ახლა შენს ნაცვლად მიწას ვეფერები. ვცდებოდი, როცა სიყვარულს ბედნიერებას ვეძახდი, თურმე ბედნიერება სიცოცხლეს უნდა ერქვას.
თუ ეხლა შენს ლამაზ სულს ღმერთი მფარველობს და თუ სიყვარულის სიძლიერე მას უნახავს, მე გულით შევთხოვ, რომ ჩემი სატრფო დამიბრუნოს ან სამუდამოდ თან წამიყვანოს მე, იმის გვერდზე დასაბრუნებლად...