რა ჩიქორთული გზით ვიარე აქამდე,
ფინალი ხომ ბევრად რთულია ყოველთვის,
აღარ ვთვლი კედლებზე მოფანტულ ნაქარგებს,
რომლებსაც მომავლის საბაბად ვტოვებდი.

ქარია. შენ ალბათ დუმილსაც იზუთხავ,
ითვისებ ვერთქმული ბგერების მანერებს,
და სულში ისეა გამჯდარი ცის სუნთქვა,
ცხადად გრძნობ, თუ როგორ გეწვება ნერვები.

ყველა უიმედო ნატვრა თან ტრავმაა,
იქნებ, ამაშია მთავარი მაგია,
სიკვდილის სუნი აქვს რელსებზე ტრამვაის,
სიმშვიდისმომგვრელი წამების მაგივრად.

სხეულიც ქაოტურ ნაბიჯით დავძარი,
მე მქვია მხატვარი, ოღონდ თვითმარქვია,
დგას თაღებაწვდილი ვეება ტაძარი-
განსხეულებული გრძნობების არქივი.

გათავდა საშენო სიტყვების მარაგი,
მზის ბოლო სურვილი ეცემა ქვაფენილს,
სავსეა გარემო, ახლოა არავინ,
მიუღწევადია თავს ზემოთ აფრენა.

სახლობს მყუდროება ლოდინის დასასრულს,
ლამპიონები კი აქა-იქ მეწამულ
ფერებით ნუსხავენ შუქ-ჩრდილებს ფატალურს...
გაუდის ნახატი ქუჩებით მე წავალ.