კლდეზე მფრინავი ფუფხებივით
ხტიან დღეები,
წარსულს დაყოფილს ტაეპებად
ვილექავ შავად,
არ დაგიჯერებ, რომ ჩემს სხეულს
ისევ ვუხდები,
არ დამიჯერებ, რომ ოდესმე
შენგანაც წავალ.

მტკივა მუხლები მოლოცვებით,
მიწაზე დებით,
თავგამოდებით ვცვლი ყველაფერს
და ვერ ვცვლი ნავალს.
არ დამიჯერებ, რომ ყოველდღე
მკლავენ და ვკვდები,
არ დაგიჯერებ, რომ ვერ ხვდები
ყველაზე მთავარს...

ნუ დამერქმევა დაკარგული,
მერე ნაპოვნი,
გამჟღავნებული ფოტო-ფირის
ფერადი ლანდი,
მე არ მჭირდება სინანული
სხვისი ნაქონი,
ტანი, რომელშიც ვერ მიპოვე
და არსად ჩანდი...

ჰო, მარტივია სიმარტივე,
მერე გაქცევა,
თეთრი ნაჭუჭი, მდუმარება, -
და ისიც ძალად...
სხვების სავალზე ადვილია
მხარის აქცევა _
მიწას ვაკოცებ და ჩემს გზაზე
მზის იქით გავალ.
-------------------------------------------------
წვიმისპირული

მზეს მისდიოდა გული სიცხისგან,
მე დედამიწის ძარას ვეკიდე,
მერე აორთქლდნენ მკვდრებიც მიწიდან
და მატყლის ღრუბლებს ჩამოეკიდნენ.


დამძიმდა ზეცა – ჰაერს დაეძებს,
წამზომის ხმაზე გაწვიმდა ციდან,
და ჩამეძინა სიზმრის მკლავებზე,
ვიყავი მარტო და იქაც წვიმდა
----------------------------------------------------
გკითხულობ

გკითხულობ ფრთხილად,
გამითბა სახე

და სულ მგონია
ოდესღაც ვნახე
მე ეს ზამთარი _
თებერვლის ქარი,
ქუჩის ძარღვებზე
თოვლი დამდნარი...

გკითხულობ ფრთხილად
და სულ ვფრთხიალებ,
და გულს მიქარვებს
სული ნაბერი
თხილისგულივით
პატარა სულზე...

სველი ქაღალდის
სუფთა სხეულზე
სასვენი ნიშნის
საეჭვო სიგრძე.........
მაგონებს შენს თავს.

გკითხულობ ფრთხილად,
ზამთრის მზე ფეთქავს
ცაზე და ვიგრძნე
რა უნდა გეთქვა...

გამითბა სახე...

(2002წ)