ზეცის ულურჯეს
მინდორს
ღრუბლის ბატკნები ძოვენ,
მიალერსებ და,
თითქოს,
თავი დაკარგა დრომაც,
მე შენს თვალებში
ვპოვე
ნანატრი სიმყუდროვე,
მერე მეწვია
ქარი
და ნაბიჯები მთხოვა.

ისე მეძახის,
ახლაც,
სარკმლიდან შენი ჩრდილი,
რომ ჰორიზონტზე
სულ სხვა
გაზაფხულები წვანან,
გაგიფერადებ
ღამეს
სასურველ სიზმარივით,
გულწრფელად
გიერთგულებ
და ბოლოს ნებით წავალ.

ნუ იფიქრებ, რომ
თავგზას
სპეციალურად გირევ,
რომ  დაგიმდუღრავს
განცდებს
შეგრძნება ჩემი წასვლის.
ალბათ მე შევცდი,
როცა
სიცოცხლე დავაპირე...
არყოფნის სევდით
მავსებს
ბედნიერების წამიც.