ხანდახან ისეც ხდება, თავს გაბეზრებ,
ბგერები გამირბიან კამათისკენ,
ბავშვურად ვნაწყენდები არაფერზე,
მერე კი, უსიტყვობის თამაშს ვიწყებ.

ეჭვები ღრუბლებს ჰგვანან მთა-გორიანს,
ზოგჯერ ხომ მთვარეც გადის ბეწვის ხიდზე,
დროს ვეღარ ვეგუები და მგონია,
მეწამულ კორიდაზე ბედი მიწვევს.

ხანდახან იმდენად ვარ შეშლილი, რომ
საცაა, სიცოცხლესაც მიზანს ვართმევ,
მერე რა... ბოლოს, მაინც შენში ვცდილობ,
ვიპოვო საკუთარი მისამართი.