დედამიწის ხალი ვარ,
მდინარის ვარ ნაპირი,
ვარსკვლავების ჭორებით
ყელამდე ვარ დაღლილი.

ღამე მთვარის მონა ვარ,
დღეც მეტყობა გავლენა,
მე, უცრემლო თვალიც ვარ
და ჩიტების გაფრენაც,

კიდევ სიგარეტი ვარ
და მის კვამლში დამხრჩვალი,
აბათ ვარ ტრაგედია
დეპრესიის ჯამბაზი.

გიჟების ვარ საგიჟე,
ან ფოლკნერის - კვენტინი,
ჭორაობით გავივსე
მე ზეცისგან დევნილი.

არის ცა მოგონება,
არის ზღვა სიმარტოვე,
ვერც იქ, ცა რომ ლურჯდება,
ვერც ზღვა, სულს რომ გვიოკებს
სამყოფელი ვერ ვპოვე,
ადგილი ვერ ვიპოვე.