საათის წაღმა მოძრაობას ვერ შევეგუე,
ამ უგემურმა ამინდებმაც დამრიეს ხელი,
თითქოს, ვარსებობ და ცხოვრებას ვერაფრით ვუგებ,
განა საკუთარ, სხვის ტკივილსაც ვეღარას ვშველი.

და, როგორც ხელი, გამეხებით დავეძებ საშველს,
კალამი ანთხევს სიმწრით მელანს ფურცლის ნაგლეჯზე,
მგონია, მოხვალ ამაღამაც სიზმარში და მეც
ჯერ, უძილობით, შენს მოლოდინს გავიასკეცებ.

ამ უგემურმა ამინდებმა დამიხშვეს სუნთქვა,
უმთვარო ცაზე მზერით ვებრძვი ღრუბლის ნაფლეთებს,
ნეტავ, ვარსკვლავებს ალისფერი ელვა ჩაუქრათ,
თუ ახდენილი ოცნებები აღარ აფეთებთ?!

უმთვარო ცაზე მზერით ვებრძვი ჩემივე ფიქრებს,
ნაიარევი ჩაუღრმავდა ბებერ მთას შუბლში,
ქარმა ყოველი ეპითეტი შემინდოს, იქნებ,
ქარი რომ იყო მხოლოდ, მე კი ქარიშხლად თუ ვთქვი.

ნუ დააბრალებ ჩემს არევას უმთვარო ზეცის
თავგზააბნეულ, ფერდაკარგულ ბოდვას მთვარეულს,
უბრალოდ, განცდა ნოსტალგიის მიზიდავს შენში,
და სიგიჟემდე მონატრების მოტრფიალე ვარ.