აფრიალებს ყვითელ ფოთლებს
შემოდგომის თბილი ქარი...
მოგოგავს ... თუ მოიჩქარის...
სევდიანი თეთრი ქალი...
ლამაზ ფოთლებს-ყვითელ ფოთლებს
მოუხიბლავს მისი თვალი..
მოქრიალებს...
მოირხევა მშვენიერი...
დღემზიანი ერთი ქალი.
ფიქრებს მისდევს:
"დაუღარავთ მისი გული,
სულის ნაკაწრს მოემატა იარები.
მართალია- მოვლენილა მომღერალი?
ამიტომაც უთვალთვალებთ...
შურიანი იარებით?
იქნებ სალამს აგვიანებს
სიხარული...
სიყვარული უცილობლად
ითხოვს  სითბოს....
მაგრამ -თვალი სისხლიანი
უნდო თვალის
რატომ ართმევს ძალას თითქოს...."
ლოცავს ორგულთ:
"შეუნდეო...ღმერთო ცოდვა!
დაანახე განსაცდელი,
რომ შეწყვიტონ
ცოდვიანი ღამის ბოდვა!"
თავდახრილი მოიჩქარის
ერთი ქალი...
სჯერა სუნთქვის...
ღმერთის სჯერა...
ძალას ითხოვს....
უთვალთალებს განუყრელად...
წრფელი  თვალი...შენი თვალი...
გულისხმასაც კარგად იცნობს....
ერთმანეთის სუნთქვასაც გრძნობთ...
სულის ხმაშიც ვერა ხედავთ
ნაკაწრ-ნაბზართ.
მაშ რად ტირით?გონს მოუხმეთ!
განერიდეთ მტერებს- საზართ!