ვზივარ , კიარადა, ვდგავარ,
საკუთარ ფიტულთან და ვარ
ჩემი აჩრდილი და, დავალ...
ახლა მე არავის ვგავარ.
მგონი, არც არაფერს ვგავარ,
შორს ფეერიაა ფრენის,
თეთრი ფერიების გამას
ფერი შეერია შენი.
წამია, წამია ფეთქვა,
საათის, სხეულის, სულის,
ჩვენ ისევ სადღაც ვართ ერთად,
აქ კი გვერდს ერთმანეთს ვუვლით.
ჩურჩულებ ჩუმად ჩემს ყურში,
კოცნი ყვრიმალების სუნთქვას,
გრიგალში გუგუნებს პულსი,
მაჯებთან, ბგერებთან, გულთან.
შენ ახლა მეტი ხარ, ვიდრე
დროის ვალმოხდილი ბოდვა,
პეპლის ფარფატივით მივსდევ
ფრანს, ჰაერს წყალივით რომ სვამს.
ზევით, მიუწვდომელ გზიდან,
ჩამქრალი სხივები მოსჩანს,
შემომეშველე და ვზიდავ,
მალებში ჩახვეულ ცოდვას.
მალე და მალე და მალე,
მოდი და... მოდი და, იქნებ,
უმზეო უმზერო თვალებს,
მუდმივად დავხუჭავ, ვიდრე.
დავალ, კიარადა, მძინავს,
უმიზნოდ ყიალი მორჩა,
არ ვფხიზლობ, ვერ ვტოვებ სიზმარს...
შორს ხარ, უსასოოდ შორს ხარ.