მ  ენატრება და ვერ ვძღები იმ ლამაზი ჟამით -
ე  რთმანეთის გამოცნობით რომ ვერთობით ღამით...

შ  ორს არ მიდის ჩვენი ფიქრი,მოარული ლაღად
ე  ფინება ფაქიზ გრძნობებს, ჰყვება გულის ღაღადს...
ნ  ორჩია,თან მომხიბლავი საუცხოოდ ქმნილი,

მ  არტოობის წიაღიდან უკვე გამოხსნილი..
ი  ქ ინახავს მთავარ სათქმელს,საიდუმლო მცნებად,
ყ  ველაფერი, რაც მასშია ნელა აეგზნება...
ვ  ერ გაიგებ,როდის მოდის, ან რად ქრება მალე,
ა  სეთია სიყვარული, არ უჯერებს თვალებს!
რ  ა უნდა ვქნა, სად გავექცე? რად ვემალო ახლა?
ხ  ან აქ, ხან - იქ  დამეწევა, მან არ იცის დაღლა...
ა  დამმა ხომ მარტოობას ამჯობინა ევა,
რ  ოგორც ის, მეც სიყვარულმა უმალ დამატყვევა!

                                                 
                                                                          იანვარი,2009